In this world you won´t get missed

      Η απογοήτευση με πνίγει. Πλέον είναι γνωστό ποιοι είναι αυτοί που αξίζουν και ποιοι όχι. Αυτοί που αξίζουν την αγάπη μου, την προσοχή μου, την υπομονή μου και τον σεβασμό μου. Αυτούς που δεν αντέχω περισσότερο απ' όλους είναι τους δειλούς. Αυτοί που προτιμούν να μην σου ξαναμιλήσουν από το να κάτσουν να σου εξηγήσουν τι τους ενοχλεί.
      Και όσες ευκαιρίες τους δώσεις για να επανορθώσουν θα κάνουν πάλι το ίδιο. Θα σε προδώσουν με τον ίδιο απαίσιο τρόπο και μετά από χρόνια θα έρθουν να σου πουν πόσο αναπολούν το ένδοξο παρελθόν. Θα απαξιώσουν τα συναισθήματα σου και θα σε αφήσουν πάλι να αναρωτιέσαι τι φταίει. Και όλα αυτά γιατί "δε θέλουν φασαρίες", "οι εντάσεις δεν είναι γι αυτούς". Και όλα αυτά γιατί είναι δειλοί. Δεν έχουν κότσια, αρχίδια πως το λένε.
      Τους λυπάμαι. Τους λυπάμαι γιατί τους έδωσα αξία, επένδυσα συναισθήματα και χρόνο σε αυτούς και δεν το εκτίμησαν καν. Δεν μπορούσαν να έρθουν να σου πουν ότι δεν γουστάρουν τα μούτρα σου και πως τους ενοχλεί η αγάπη σου. Άβουλα ανθρωπάκια που ο ένας ενστερνίζεται την άποψη του άλλου αντί να κάνουν μια συζήτηση για να δούνε πραγματικά φταίει.
      Ξέρετε κάτι; Δεν χρειάζομαι πλέον καμία εξήγηση. Κατάλαβα, έστω και αργά, τι μικρόψυχοι άνθρωποι είστε, γι' αυτό αξίζετε ο ένας τον άλλον. Κατάλαβα ότι όλα αυτά τα λόγια ήταν της στιγμής, πως εγώ ήμουν σημαντική μόνο όταν βαριόσασταν ο ένας τον άλλον.
      Εγώ λοιπόν δεν δίνω άλλες ευκαιρίες σε δειλούς. Το ξέρω πως το διαβάζετε αυτή τη στιγμή και γελάτε, γι' αυτό θέλω να ξέρετε ότι εύχομαι να μην σας ξαναδώ ποτέ στην ζωή μου, να εξαφανιστείτε στην τρύπα σας σαν τα ποντίκια.

Οι στίχοι αποκλειστικά για εσάς!! ;)

   

A mere Bagatelle

     Έσυρε πάλι εκείνες τις μπορντό αρβύλες μέχρι την στάση. Θα ερχόταν το λεωφορείο άραγε στην ώρα του? Έβγαλε να βάλει το κραγιόν της. Μπορντό κι αυτό για να ταιριάζει με τις αρβύλες, της άρεσε αυτό. Άναψε το τσιγάρο της και πασαλείφτηκε με το κραγιόν "Γαμώ το" ψιθύρισε. Πήρε το λεωφορείο για Πειραιά, σχεδόν άδειο. 12 Αυγούστου ήταν, δεν είχε μείνει καθόλου κόσμος στην Αθήνα.
      Μπήκε τρέχοντας στο τρένο. Κάθισε και έβγαλε το βιβλίο της. Το αγόρασε πριν τρεις μέρες και σχεδόν το τελείωνε. Έφτασε γρήγορα στην Ομόνοια. Περπάτησε την Πατησίων και έφτασε στην Κάνιγγος, Θεμιστοκλέους και μετά Μεσολογγίου.

      Ένας καφές και έντεκα τσιγάρα μετά και σκεφτόταν να ξεκινήσει πάλι συνεδρίες. "Δεν αντέχω άλλο σου λέω" είπε "Πότε θα φύγω, να μην έχω ανάγκη κανέναν;". Από μέσα της έκλαιγε. Σαν να αισθάνθηκε ότι δε θα έφευγε ποτέ. 

        Πήρε τον δρόμο του γυρισμού, πάλι τρένο, πάλι λεωφορείο, πάλι πίσω. Εκεί που δεν ήθελε να γυρίσει. Εκεί που πέρασε ένα μαρτυρικό βράδυ-και καθόλου δεν της άξιζε αυτό-αλλά είχε κακό προαίσθημα όλη μέρα. Η ανάσα βαριά και τα δάκρυα ποτάμι. Να δεις που αύριο θα είναι χειρότερα τα πράγματα.

       

Η ματαιότητα

Τι θα μείνει λοιπόν από αυτήν την ρημαγμένη γενιά;
Για να μείνει κάτι θα πρέπει να υπήρξε πρώτα.

Πασχίζουν για την επιβίωση. Με νύχια και με δόντια.
Ουρλιάζουν-όπως γαβγίζει ένα σκυλί τα μεσάνυχτα.
Οι φωνές ένα σύννεφο που ακολουθεί τον καθένα.
Δε το παρατηρεί κανείς όμως. Είναι εκεί, υπάρχει.
Αλλά για να το δουν πρέπει να τους το δείξουν.

Τι θα απομείνει από αυτούς;
Γυμνά κόκαλα και μετά στάχτη.
Και όλος αυτός ο σπαραγμός για μια καλύτερη ζωή.
Μια ζωή που δε θα έχουν ίσως και ποτέ.

Σε κάθε ανάσα η αποσύνθεση.
Η ματαιότητα. 

Ιούλιος '13

Κάθε φορά που ανεβαίνω τις σκάλες τον βλέπω εκεί. Να στέκει ιδρωμένος και κουρασμένος κάτω από τον καυτό, ανυπόφορο ήλιο της Αθήνας.
Μπορώ και καταλαβαίνω πόσο υποφέρει όταν βρίσκεται κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο.
Τον τυφλώνει και αναγκάζεται να έχει μισόκλειστα τα πανέμορφα, μεγάλα του μάτια.

Μια ζεστή αγκαλιά τον Ιούλιο. Γιατί κανείς δεν την αναζητά; Δεν την έχει βρει κανείς ποτέ. Αν την είχαν βρει και ήξεραν πως είναι, όλοι θα την αναζητούσαν.

Εκείνος μου έκανε ένα δώρο. Ναι, εκείνος που λέγεται ότι ποτέ του δεν αγάπησε.
Αν τον ήξεραν καλύτερα όμως, όλοι θα μπορούσαν να καταλάβουν ότι έχει πονέσει πολύ.
Ότι ο έρωτας τον χτύπησε απανωτά με τα δυνατά του χέρια, μέχρι που κύλησαν εκατομμύρια δάκρυα από τα μάτια του.
Ανέφερα πόσο πολύ όμορφα ήταν αυτά τα μάτια;

Ανακάλυψα την ζεστή αγκαλιά του Ιουλίου. Είναι το δώρο μου.
Δυο καυτά χέρια περιτριγυρίστηκαν στη μέση μου.
Το ιδρωμένο σώμα κόλλησε πάνω μου.
Η ζεστή ανάσα φύσαγε το στήθος μου.

Ώσπου τα δυο σώματα έλιωσαν.
Και οι δυο σπασμένες καρδιές, έγιναν μία.
Και χτύπαγε μόνο για την δική μας αγάπη.

Κάθε φορά που ανεβαίνω τις σκάλες τον βλέπω εκεί. Να στέκει ιδρωμένος και κουρασμένος κάτω από τον καυτό, ανυπόφορο ήλιο της Αθήνας.
Κι αμέσως τρέχω στην ζεστή του αγκαλιά, που μας καίει και τους δυο μαζί.

Oh no, not again

Σημερα καθισα απεναντι απο το σπιτι σου.
Περιμενα να βγεις στο μπαλκονι, να με δεις, να με φωναξεις πανω.
Εγω τυχαια βρεθηκα εκει θα σου πω.
Δεν ξερω που ειναι το νεο σου σπιτι.

Αναρωτιεμαι πως μπορει να μοιαζει. Να ναι γκρι; Ναι μαλλον. Οχι βασικα ασπρο.
Να ειναι ακαταστατο; Με σκουπιδια για στολιδια; Μ αρεσει εμενα.

Περιμενα να μου φωναξεις τον οροφο, για να ανεβω.
Θα σου ελεγα οτι μ αρεσει πολυ να μυριζω τα νυχτολουλουδα τωρα που ανθισανε στην γειτονια σου. Η μηπως ειναι οι νερατζιες; Οι νερατζιες ειναι χαζη. Δεν υπαρχουν πορτοκαλιες στη γειτονια του, ουτε νυχτολουλουδα.

Περιμενα ενω καπνιζα ενα ακομη τσιγαρο.
Σιγοτραγουδωντας καποιους στιχους.
Ashes to ashes, funk to funky...hitting an all-time low

Δεν φανηκες γαμωτο. Μαλλον αυτην την ζεστη μερα εσυ κρυωνες και δεν βγηκες να μυρισεις τις νερατζιες. Μαλλον δεν ησουν καν σπιτι. Φως δεν υπηρχε πουθενα. Αλλα απο την αλλη σ αρεσει το σκοταδι.

Εφυγα.
Πηρα το τρενο.
Εφτασα σπιτι τραγουδωντας.
I'm stuck with a valuable friend

Κυριακατικο πρωινο

Η σκια των ματιων μου να μεινει στο στηθος σου.

Να δω τα ματια μου μουτζουρωμενα.

Κοκκινα χειλη κατω απο τις μουτζουρες στο στηθος σου.
Να ειχες, λεει, μια βασιλισσα αγκαλια ολο το βραδυ.

Το πρωινο φως που μπαινει απο τα κλειστα πατζουρια
να φωτιζει το κουτελο σου.
Το οποιο θα στολιζει μια τουφα μαλλιων ατσουμπαλα.

Ενα πρωινο στιγμιαιο φιλι.
-Μυριζουν περιεργα τα στοματα το πρωι-

Να φυγει, λεει, τρεχοντας.
Ο χρονος την κυνηγαει.
Και εκεινος σαν μια σκια να φευγει. Σαν την σκια των ματιων μου.
Στο στηθος σου.

ντρεπεται πολυ.

20

Ενας χρονος ακομα.

Ενα βημα πιο κοντα στον θανατο.

Μεγαλωνω.

Οπως ενα φρουτο.

Οπως ενα εντομο.

Μια γλυκια μελαγχολια με εχει τυλιξει σημερα.

Ποτε δεν αισθανομουν ετσι στα γενεθλια μου.

Η πανεμορφη Anja μου κραταει συντροφια αυτην την νυχτα.

Η μικρη Anja με το πιανο της και τις κρυφες της μελωδιες.

Αυτην την νυχτα το δωματιο ειναι αδειο.

Και ισως να αδειασε για λιγο η ψυχη μου.

Μια απουσια με ποναει.

Ισως να μην ειναι μονο μια.

Anja, τι λες;