Oh no, not again

Σημερα καθισα απεναντι απο το σπιτι σου.
Περιμενα να βγεις στο μπαλκονι, να με δεις, να με φωναξεις πανω.
Εγω τυχαια βρεθηκα εκει θα σου πω.
Δεν ξερω που ειναι το νεο σου σπιτι.

Αναρωτιεμαι πως μπορει να μοιαζει. Να ναι γκρι; Ναι μαλλον. Οχι βασικα ασπρο.
Να ειναι ακαταστατο; Με σκουπιδια για στολιδια; Μ αρεσει εμενα.

Περιμενα να μου φωναξεις τον οροφο, για να ανεβω.
Θα σου ελεγα οτι μ αρεσει πολυ να μυριζω τα νυχτολουλουδα τωρα που ανθισανε στην γειτονια σου. Η μηπως ειναι οι νερατζιες; Οι νερατζιες ειναι χαζη. Δεν υπαρχουν πορτοκαλιες στη γειτονια του, ουτε νυχτολουλουδα.

Περιμενα ενω καπνιζα ενα ακομη τσιγαρο.
Σιγοτραγουδωντας καποιους στιχους.
Ashes to ashes, funk to funky...hitting an all-time low

Δεν φανηκες γαμωτο. Μαλλον αυτην την ζεστη μερα εσυ κρυωνες και δεν βγηκες να μυρισεις τις νερατζιες. Μαλλον δεν ησουν καν σπιτι. Φως δεν υπηρχε πουθενα. Αλλα απο την αλλη σ αρεσει το σκοταδι.

Εφυγα.
Πηρα το τρενο.
Εφτασα σπιτι τραγουδωντας.
I'm stuck with a valuable friend

Κυριακατικο πρωινο

Η σκια των ματιων μου να μεινει στο στηθος σου.

Να δω τα ματια μου μουτζουρωμενα.

Κοκκινα χειλη κατω απο τις μουτζουρες στο στηθος σου.
Να ειχες, λεει, μια βασιλισσα αγκαλια ολο το βραδυ.

Το πρωινο φως που μπαινει απο τα κλειστα πατζουρια
να φωτιζει το κουτελο σου.
Το οποιο θα στολιζει μια τουφα μαλλιων ατσουμπαλα.

Ενα πρωινο στιγμιαιο φιλι.
-Μυριζουν περιεργα τα στοματα το πρωι-

Να φυγει, λεει, τρεχοντας.
Ο χρονος την κυνηγαει.
Και εκεινος σαν μια σκια να φευγει. Σαν την σκια των ματιων μου.
Στο στηθος σου.

ντρεπεται πολυ.

20

Ενας χρονος ακομα.

Ενα βημα πιο κοντα στον θανατο.

Μεγαλωνω.

Οπως ενα φρουτο.

Οπως ενα εντομο.

Μια γλυκια μελαγχολια με εχει τυλιξει σημερα.

Ποτε δεν αισθανομουν ετσι στα γενεθλια μου.

Η πανεμορφη Anja μου κραταει συντροφια αυτην την νυχτα.

Η μικρη Anja με το πιανο της και τις κρυφες της μελωδιες.

Αυτην την νυχτα το δωματιο ειναι αδειο.

Και ισως να αδειασε για λιγο η ψυχη μου.

Μια απουσια με ποναει.

Ισως να μην ειναι μονο μια.

Anja, τι λες;

Πολυ μαυριλα ρε γαμωτο.
Ειναι βεβαια που πεθανε και η γιαγια, αλλα νταξει αυτη εφυγε ξεκουραστηκε.

Εμεις να δουμε τι θα κανουμε σε αυτην την κολαση που εχουμε ονομασει γη/ζωη.
Κακα τα ψεμματα δεν μπορω να χωνεψω οτι η Σεβινα εχει φυγει. Ειναι η μονη που με καταλαβαινει, η μονη με την οποια ταιριαζω τοσο.

Ολο μπλεγμενες καταστασεις, τιποτα ξεκαθαρο.
Κι αυτο το μυαλο δε σταματαει να κανει σεναρια.
Δε σταματαει να με βασανιζει.

Αμαν πια

τελεία

μα ειμαι μονη μου
και μονη μου θρηνω

το πενθος μου μεγαλο
και κανεις δεν ειναι εδω για να το πω

το δακρυ μου καυτο
για ολο αυτον τον κοσμο

μα κανεις δεν ξερει πως θρηνω

πως πονω

"Να νιωσεις"

Ανατριχιασα.
Ενιωσα τα χερια σου να χαιδευουν τα ποδια μου.
Ενιωσα τα χειλη σου πανω στα δικα μου.
Ειδα τα ματια σου να με γδυνουν.
Τα δοντια σου να λαμπουν καθως μου χαμογελαγες.

Αυτα τα απαλα σου χερια.
Το χρυσαφι σου προσωπο.

Θελω με ενα σου χαδι να νιωσω την αγαπη.
Να αδειασει το μυαλο σου.
Να βλεπεις μονο εμενα.

Τα καυτα σου δακρυα
να πεφτουν στο δικο μου δερμα
και να το καινε σαν να ειναι απο
οξυ.

Να μεινει η αγαπη σου χαραγμενη για παντα.

Well I’m not worried about what you think

Γενικα εχω μαθει πλεον να αγνοω τον κοσμο που με ενοχλει και να γελαω με αυτα που πλασαρουν για αποψεις τους.
Δεν γινεται ομως να μην σε εξοργιζουν.
Ολον αυτον τον καιρο εχω παρατηρησει πολλα πραγματα που με κανουν να θελω να βαρεσω το κεφαλι μου στο τραπεζι, απλα ειπα να το αφησω και να μην δωσω σημασια.
Ελα ομως που η υπομονη εξαντλειται, οπως οταν ενα ποτηρι παραγεμιζεται με νερο και χυνεται.

Κανονικα πλεον δε θα εδινα σημασια σε τιποτα.
Κανονικα δε θα εγραφα αυτο εδω το κειμενο.

Ελα ομως που αυτο με τρωει.
Και το κακο ειναι οτι δεν ξερω απο που να αρχισω.

Γενικα με ενοχλει οταν ο κοσμος το παιζει ανοιχτομυαλος, πολυ μπροστα, προχωου ρε παιδι μου.
Ανωτερος και σκεπτομενος ανθρωπος, με γνωσεις και μαλακιες.
Οταν βγαζεις ολα σου τα κομπλεξ πανω σε ανθρωπους που ουτε καν δεν εχεις γνωρισει, οταν η ελλειψη επιχειρηματων σε κανει να μειωνεις τον αλλον με τον χειροτερο τροπο, το να τον μειωνεις για θεματα ασχετα απο το θεμα που διαφωνειτε, τοτε εισαι απλα ενα κλειστομυαλο και καθολου καλλιεργημενο η μορφωμενο ατομο. Σε λεω απλα ανικανο στο να μπορεσεις να σκεφτεις.

Επομενο.

Δεν εχει σημασια που εχεις γνωρισει εναν ανθρωπο, σε μαγαζι η σε μια πλατεια.
Το ατομο Χ ετυχε να βρισκεται στο συγκεκριμενο χωρο. Τον γνωρισες, τον συμπαθησες και γαμω τα παιδια ο Χ.
Αυτο δεν σημαινει απαραιτητα οτι τον κανει καλο επειδη τον γνωρισες στο σημειο Ψ.
Απλα τον πετυχες σε αυτο το σημειο.
Θα μπορουσες να τον ειχες γνωρισει στο σημειο Υ και να ειχες ενθουσιαστει το ιδιο.
Αυτο που θελω να πω ειναι οτι οταν εισαι προκατειλημμενος για τους ανθρωπους ενος μερους ποτε δεν θα τους γνωρισεις. Δηλαδη αν εμενα δε μ αρεσει ενα Χ μαγαζι και μ αρεσει να αραζω στο λιμανι του Πειραια-αν δεν τιμησεις το σπιτι σου θα πεσει να σε πλακωσει-δε θα γνωρισω τα ατομα που πανε εκει. Αν ομως τυχει να γνωρισω ενα ατομο στο λιμανι και πω και γαμω τα παιδια ο οποιος παει στο Χ μαγαζι τοτε πρεπει να παρεις ενα ψαρι και να μου ριξεις μια χαστουκα γιατι αν γνωριζα το ιδιο ατομο στο Χ μαγαζι θα ελεγα τι μαλακας.
Το μερος δεν κανει τον ανθρωπο.

Η επισης μπορει να αμφισβητεις τον αλλον επειδη δεν τον βλεπεις στο ταδε μαγαζι που πρεσβευει κατι, αρα να λες δεν ειναι τρου.
Αν το Χ μαγαζι ομως εχει 20 ευρω εισοδο;
Τι σε κανει να πιστευεις οτι ο αλλος δεν ερχεται επειδη δεν γουσταρει η επειδη δεν ειναι "γνησιος", μπορει απλα να μην εχει μια.

Επομενο.

Με ενοχλουν ο τυπος-ιστοριας.
Ναι καλα καταλαβες, αυτος που το παιζει παλια καραβανα.
Αυτος που ερχοτανε οταν πηγαινες.
Αυτος που το εκανε πρωτος απο εσενα.
Λες και αυτο τον κανει ανωτερο.
Απλα ειναι θεμα χρονου. Πως αλλιως να σε πεισω ηλιθιε;

Βεβαια εσας μπορει να σας ενοχλει ο εαυτος μου αλλα δε με νοιαζει καθολου ομως.