γιατι δε με νοιαζει

Ζω σε μια "ελευθερη" χωρα και εχω την "ελευθερια" της εκφρασης της αποψης μου και της φωνης μου επισης.
Κι ομως δεν μπορω να πω ολα οσα θελω δεν μπορω να γραψω αυτα που θελω.
Σαν να υπαρχει ενας αορατος διευθυντης και να με καταπιεζει.
Να καταπιεζει τις σκεψεις μου. Σαν να μου λεει, οχι δεν πρεπει να γραψεις αυτο και φτιαξε εκεινο το σημειο κλπ.

Να το παλι.

Απλα θελω να ειμαι ελευθερη στην σελιδα ΜΟΥ.
Να γραψω οτι μου αρεσει χωρις αναστολες.
Χωρις να με ενδιαφερει αν καποιος θα προσβληθει ή θα εχει αντιθετη αποψη απο τη δικια μου.

Αυτο το μπλογκ ειναι κατι δικο μου και θα γραφω για εμενα.
Θα γραφω για τη μουσικη, για τα ψυχολογικα μου, για τη χαρα μου, για τη λυπη μου, για τον ερωτα μου, για το ρατσισμο και για οτι θελω.

Και αμα δε σ αρεσει δε με νοιαζει.

Ημουν χωρις υπολογιστη για ενα μηνα σχεδον οποτε δε με νοιαζει δε με νοιαζει.

I wanna have more

(Μεσα σε μια αιθουσα με τοσο κοσμο βρεθηκα και εγω να γραφω σε αυτο εδω το blog.
Με ενα σωρο μαθητες και εναν καθηγητη που κανεις δεν προσεχει.)

Ειχα να σε δω τοσο καιρο.
Μου ελειψες πολυ.
Οταν σε βλεπω με μιας το κεφι μου φτιαχνει..

Γιατι να ειναι ετσι τα πραματα;
Γιατι να μην μπορω να σου μιλησω;

Το ξερω οτι δεν υπαρχει μελλον για εμας.
Το ξερω οτι δεν μπορω να ελπιζω για εμας.
Ποσο φρικτο.

Σε ενα αγγιγμα σου η φαντασια μου τρεχει.
Παει σε εικονες που ποτε δε θα γνωρισω απο κοντα.
Και εγω τοτε προσπαθω να σε κοιταξω χωρις να με δεις.

Παντα θα κρυβομαι απο εσενα πισω απο μια μασκα.
Αν και ξερεις πως αισθανομαι.

Και οι δυο μας ξερουμε.
Αλλα δεν υπαρχει μελλον για εμας.

Gonna hold ya. Gonna kiss ya in my arms.

Ειναι τοσο ωραιο να λες αυτο που αισθανεσαι στον ανθρωπο που αγαπας.

Και να σ αγαπαει κι αυτος.

Το παιδι που καθοταν πισω μου στο πουλμαν κοιμοτανε και οταν το κινητο χτυπησε και ηταν εκεινη το σηκωσε αμεσως.
Μιλαγανε ωρα, αυτος με πολυ χαμηλη φωνη.
Φανταζομουνα το προσωπο του καθως της μιλαγε.
Της εδινε συμβουλες για διαφορα θεματα.
Και μετα ακουσα ενα "Κι εγω μωρο μου".

Χαμογελασα αμεσως.

Επειτα της ελεγε ποσο την αγαπαει και ποσο του λειπει.
Ξερω σε πολλους δεν αρεσουν.
Αλλα... Ηταν τοσο ωραιο.
Μου θυμιζε παλιες αγαπες και οχι αυτα τα τωρινα.

Ζηλεψα.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

She said, hello mister
Pleased to meet ya
I wanna hold her
I wanna kiss her
She smelled of daisies
She smelled of daisies
She drive me crazy
She drive me crazy

Gonna take her for a ride on a big jet plane

Be my lover
My lady river
Can I take ya
Take ya higher

Gonna take her for a ride on a big jet plane

Gonna hold ya,
Gonna kiss ya in my arms
Gonna take ya,
Away from harm

Gonna take her for a ride on a big jet plane

Ενα τραγουδι που με εκανε να κλαψω.

Και ειχα πολυ καιρο. Τοσο που νομιζα οτι ειχα ξεχασει πως ειναι γιατι πλεον η απαισιοδοξια και η απογοητευση με εχουν κυριευσει.

Κατι χριστουγεννιατικο

Οριστε μια λιστα με πραγματα που εγιναν το 2011 και δεν θα ξεχασω. (Οχι οτι σας νοιαζει :Ρ)

• Τα γεννητουρια.
• Το διαβασμα.
• Το θανατο.
• Το αιμα.
• Τον πονο.
• Το αγχος.
• Ο χαμενος ερωτας.
• Η μοναξια.
• Οι συναυλιες.
• Τα παρτυ.
• Το Deathrock Greece.
• Τα ποτα.
• Οι απιστευτοι ανθρωποι που γνωρισα και γνωριζω.
• Η εκπομπη.
• Τα Dj set.
• Το μεξικανικο σουβλακι.
• Η αποτυχια.
• Το Αλεξανδρινο.
• Οι 13th Moon.
• Το πρωτο μου ταττουαζ.
• Το πεμπτο ταττουαζ.
• Το ποσο ωριμασα.
• Οι αλλαγες στα μαλλια μου.
• Ο καναπες στο Γκυζι.
• Η Μαρια απο το dirty fox.
• Τα creepers.
• Το θεατρο.
• Το απαισιο καλοκαιρι.
• Να χορευω mary and the boy στο closer με τον Νικο.
• Ο χορος που μισουσα και που λατρεψα.
• Το 040 και ο ηλεκτρικος.
• Οι πρωινοι καφεδες στο underground με τον Κωστα.
• Το 17,4 στην λογοτεχνια.
• Τον κ. Αντωνη.
• Τα βιβλια.
• Το σπιτι του Μανου με τον Κωσταντη.
• Η πλατεια Εξαρχειων τα ξημερωματα.

Αυτα ειναι μερικα πραγματα που θα θυμαμαι (ή που θελω να θυμαμαι) απο το 2011.

Ενας απαισιος χρονος. Ενας χρονος που με πονεσε πολυ. Αν κι απο ολο αυτο κατι καλο βγηκε/θα βγει.

Εμαθα πως η ζωη δεν ειναι χαλαρη και ευκολη. Πρεπει να παλεψεις για να αποκτησεις αυτα που θες.

Μπορει να πηρα ξαφνικα πολλα καθηκοντα, αλλα οτι γινεται γινεται για καποιο λογο. 

Οπως ολα τα καλα τελειωνουν ετσι τελειωνουν και τα κακα.

Καλη χρονια να εχουμε με υγεια πανω απ ολα.

Περι ορεξεως..πορτοκαλαδα

Δεν ξερω πως να το αρχισω..

Οταν εισαι μεσα σε ενα βαγονι σκεφτεσαι πολλα.

Σκεφτεσαι για τον ερωτα, για τη μοναξια, για ολους τους υπεροχους και μη ανθρωπους.

Μεσα σε αυτο το βαγονι λοιπον, καθως τα ματια μου βαραιναν και εκλειναν διαφορα πραγματα περναγανε απο το μυαλο μου.
Υπαρχουν ανθρωποι που ειναι μονοι τους, αλλα οχι επειδη το διαλεξαν.
Ειναι προορισμενοι να ειναι μονοι τους.
Χωρις "το αλλο τους μισο" οπως το αποκαλουνε πολλοι η οπως το λεω εγω "το μισο πορτοκαλι"
(βλεπε εδω )(και εδω)
Χωρις τον ανθρωπο τους με δυο λογια.
Και απορω με τη δυναμη τους. Ενταξει οκ δεν ειναι το παν μια σχεση στη ζωη μας, αλλα ειναι ενας πολυ σημαντικος τομεας. Ωστοσο ειναι υπεροχο δυο ανθρωποι να ταιριαζουν τοσο που να βλεπουν στα ματια του αλλου το μισο πορτοκαλι τους (παραβλεποντας τα κουκουτσια, γιατι ο ερωτας ειναι τυφλος οπως λενε)

Φαντασου  να εχεις ζησει μια ζωη μεσα στη μοναξια. Να εχεις φτασει 50 λογου χαρη και να μην εχεις βρει ακομα αυτον τον μοναδικο ανθρωπο στη ζωη σου.

Απο την αλλη αλλοι ειναι μονοι περιστασιακα. Μια ειναι μια δεν ειναι. Το οτι αυτοι οι ανθρωποι εχουν αυτα τα σκαμπανεβασματα, λογικα παντα, σημαινει οτι δεν βρισκουν αυτο που ψαχνουν. Μπορει εσυ να τους βλεπεις με διαφορα ατομα ανα διαστηματα και να εχεις σχηματισει μια λαθος εικονα για αυτους, αλλα μπορει αυτοι οι ανθρωποι να αισθανονται τοσο μονοι επειδη δε βρισκουν αυτο που θελουν.
Ειτε ψαχνουν καποιον που θα τους αναπληρωσει το κενο που τους αφησε ενα αλλο προσωπο ειτε δεν εχουν βρει ακομα το μοναδικο.

Το κακο βρε παιδια ομως ειναι οτι ο κοσμος πια εχει παψει να εμπιστευεται ο ενας τον αλλον, δεν ανοιγεται ευκολα και ειναι υπερβολικα καχυποπτος.
Πως να βρεις μετα το πορτοκαλι αν απο τα κομπλεξ που του εχουν δημιουργηθει και απο τη συμπεριφορα που εχει εκλαβει απο αλλους εχει καντησει κι αυτο αποτομο και καθολου προσιτο στον κοσμο.

Να εχετε ολοι καλες γιορτες με η χωρις πορτοκαλια (εγω επειδη δεν εχω τα στιβω και τα κανω χυμο).
Μη σταματησεις ποτε να πιιστευεις στους ανθρωπους.
Μερικες φορες σε εκπλησσουν πολυ ευχαριστα.

Αυτο που ειδα ξυπνησε μια μεγαλη καμπανα μεσα μου που κοιμοταν ελαφρια.
Ηταν ενα δυνατο χτυπημα, το οποιο με εκανε να ταρακουνηθω.
Με εκανε να καταλαβω οτι πλεον το "εγω και αυτοι" ειχε γινει "εμεις".
Ετσι λοιπον οπως με πηρανε απο το χερι και μου εδειξαν τον κοσμο και την πραγματικη ζωη
ετσι κι εγω με τη σειρα μου πρεπει να φανω ανταξια των προσδοκιων τους.
Να το κρατησω ζωντανο, που λενε.
Αναρωτιεμαι αν αισθανονται αυτο που αισθανομαι.
Πρεπει να βαλω το μυαλο να σκεφτει και την φαντασια να οργιασει.
Να δωσω τον καλυτερο εαυτο μου ετσι ωστε να σταματησει ολο αυτο πρωτου γινει χειροτερο.
Δε θελω να χαλασει. Ειναι τοσο ομορφο. Τοσο ξεχωριστο.
Πρεπει να βιαστω.

Spotkajmy się pod koniec sierpnia

Ειναι μια απο εκεινες τις μερες που ξυπνας ασχημα.
Που ανοιγεις τα ματια σου και ενα αισθημα απαισιοδοξιας και στενοχωριας σε γεμιζει.

Αρχιζεις και φερνεις στη μνημη σου εκεινο το προσωπο που δε θα σε κοιταξει ποτε οπως σε κοιταγε.
Που δε θα εχεις ποτε ξανα.
Και τα δακρυα ερχονται παλι.

Το ξερω εχει περασει καιρος, αλλα δε γινεται.
Προσπαθησα να το αφησω πισω, προσπαθησα δυο φορες.
Αλλα τιποτα.
Δεν ξερω αν εχω αλλο κουραγιο.
Δεν ξερω αν μπορω να ταξιδεψω σε ολο τον κοσμο για να σε βρω

Θελω να προχωρησω. Μα δεν ειναι ευκολο.
Θελω κατι ηρεμο και ταυτοχρονα δυνατο.
Σημασια ομως δεν εχει τι θελω εγω. Λιγοι με καταλαβαινουν και σε λιγους ειμαι αρεστη.
Ελαχιστοι μην πω.

Αν και εχω κατι στο μυαλο μου αλλα δεν τολμω να το ξεστομισω.

Υ.Γ. Θα σε συναντησω στο τελος του Αυγουστου οπως λενε και οι Κomety.  Να ζησει η Πολωνια!!