Feel the same

                         εσυ,
                         εσυ.
                         Εσυ.
                         ΕΣΥ.
                         Μου γεμισες αμεσως την ανεκπληρωτη ζωη.
                         Δεν μπορω να εκφραστω με λογια.
                         Αλλα και ουτε με πραξεις, υπαρχει ενα εμποδιο.
                         Ντροπη ονομαζεται, το ξερεις και εσυ.
                         Εγω οπως παντα υπερβολικη σου γραφω.
                         Σου γραφω.
                         Καλημερα.
                         Καλησπερα.
                         Καθε μερα σκεφτομαι εσενα.
                         εσενα.
                         Εσενα.
                         ΕΣΕΝΑ.

Το σπιτι

Απο μικρη οταν περνουσα απο αυτο το σπιτι, μου προκαλουσε παντα δεος.

Ηταν ενα σπιτι με μουντα χρωματα ενω στην επιφανεια του απλωνοταν ενας πρασινος κισσος και καθε φορα που το εβλεπα μου εκανε εντυπωση, στεκομουν και το κοιταζα μεσα στη μεση του δρομου.

Μερικα δευτερολεπτα αρκουσαν για να παρατηρησω ολο το σπιτι.

Οταν ομως το ξαναεβλεπα ειχα παντα κατι νεο να δω.

Τα τζαμια ηταν παντα στολισμενα με χριστουγεννιατικα λαμπιονια αν και ηταν παντα σβηστα.

Ηταν πολυ διαφορετικο απο τις πολυκατοικιες. Ηταν σαν πυργος που ειχε βγει απο βικτωριανη εποχη.

Ανεκαθεν ειχα την εντυπωση οτι αυτο το σπιτι ηταν εγκαταλελειμενο.

Δεν ειχα δει ποτε καποιον να μπαινει μεσα ή να βγαινει.

Τοσο ομορφο, τοσο μεγαλοπρεπο, τοσο ξεχωριστο.

(Αυτες τις μερες ο πατερας μου μετακομισε και πηγε σε ενα σπιτι οχι πολυ μακρια απο αυτο το αξιοθαυμαστο σπιτι. Δεν ηθελα να μετακομισει γιατι το προηγουμενο σπιτι ηταν πιο κοντα στο φροντιστηριο μου και ετσι μπορουσα να περασω να πω ενα γεια, να φαω, να παρω χρηματα, να κατσω για λιγες ωρες και μετα να φυγω.)

Την επομενη βδομαδα περναγα απο το δρομο που βρισκεται το σπιτι και ξαφνικα φτανω στη γωνια χωρις να το εχω δει.

Γυρναω το κεφαλι μου και ξαφνικα στη θεση του βλεπω μια γκρι τσιμεντοκατασκευη πολυκατοικιας.

Μια απιστευτη θλιψη με γεμισε και με τον αερα κοντρα καταφερα να ψελλισω μοναχα 4 λεξεις:

ΟΧΙ ΡΕ ΓΑΜΩ ΤΟ!

Αλλο ενα απαισιο θηριο υψωνεται στη θεση ενος πραγματικου αριστουργηματος.

Ειμαι σιγουρη οτι λιγοι ειχαν παρατηρησει το σπιτι αυτο και οτι η απωλεια του λιγους θα θλιψει.

Εγω ομως πιστευα και πιστευω οτι αυτο το σπιτι ηταν το στολιδι αυτης της ανυποφορης περιοχης.

Δεν θα ξαναπερασω απο αυτον τον δρομο.

Αληθεια.

Remember?

    Η δασκαλα σημερα στην ορθογραφια μου εβαλε μπραβο και μου εδωσε και αυτοκολλητο. Ειναι πολυχρωμο και εχει σχημα αστεριου. Εχει κιτρινο, κοκκινο, πρασινο, μπλε. Πολυ ομορφο ειναι.
    Θυμασαι τη Μαρια; Παντα ηθελε να μοιραζομαστε το φαγητο και παντα επαιρνε το δικο μου. Με επαιρνε τηλεφωνο και μιλαγε πολλη ωρα και εγω βαριομουνααα.
    Πριν το Πασχα η κυρια Ζωη μου εδωσε την πασχαλιατικη προσευχη να τη μαθω και να την πω. Οταν ηρθε η ωρα για να την πω ειχα τοσο αγχος που την ελεγα απο μεσα μου για να μην την ξεχασω. Τελικα ομως δεν την ειπα μονη μου. Το ενα κομματι το ειπε ο Κωνσταντινος και το αλλο εγω.
    Καλο παιδι ειναι. Μια φορα που γραφαμε κριτηριο στη Γλωσσα του διορθωσα κατι λεξεις που ειχε λαθος και πηρε 10!
    Ω, θυμαμαι το παζαρι που καναμε με διαφορα πραγματα που φερναμε απο το σπιτι. Α, και την καντινα που διογανωναμε με σπιτικο φαγητο. Ηταν σαν ολοκληρη γιορτη τρωγαμε, πιναμε, τρεχαμε και ο κυριος Νικος μας εβαζε παντα μουσικη απο τα μεγαφωνα.
   Θυμαμαι και το βαγονι. Ηταν βιβλιοθηκη και ειχε και επιτραπεζια. Στα γενεθλια μου ειχα κερδισει τον Αντωνη στο σκακι και το θεωρησα μεγαλη τυχη!
   Επισης φυτευαμε και φυτα. Ο καθενας ειχε το δικο του. Μονο που δεν θυμαμαι τι ονομα ειχα δωσει στο δικο μου παντως ηταν το τεταρτο απο την δεξια γωνια.
   Θυμαμαι και την κυρια Φιλιω που ποτε δε μας εκανε καλλιτεχνικα γιατι ηθελε να κανουμε παραπανω μαθηματικα. Παντα 8 και 9 ειχα στην εκτη και στην πεμπτη εξαιτιας της. Εγω πηγαινα απο την πρωτη δημοτικου ζωγραφικη στο πολιτιστικο κεντρο -ηταν τελεια- και ηθελα να ζωγραφιζω. Αλλα ποτε δεν γινοταν αυτο εξαιτιας της.
   Μια μερα ζωγραφιζαμε (στην τεταρτη δημοτικου) και ειχα ζωγραφισει τον Οσαμα Μπιν Λαντεν σε μια σπηλια και δεν ηξερα πως γραφεται το ονομα του και μου λεει ο Γιαννης: "Δεν τολμας να ρωτησεις την κυρια". Εγω φυσικα πηγα στην κυρια Ζωη και την ρωτησα. "Δεν ειναι πραγματα αυτα που ζωγραφιζεις Ελευθερια μου" μου ειπε και γελασε.
 
   Μακαρι να γυριζα το χρονο πισω... 

4/02/2011

 "Κανει κρυο σημερα στο σταθμο στο Μοναστηρακι. Μπηκα στο βαγονι και βρηκα μια θεση να κατσω. Δεν ειχε πολυ κοσμο.
 Απεναντι μου μια γυναικα που ηταν ανυπομονη. Την παρατηρω εδω και ωρα. Χτυπαει τα ποδια της στο βρωμικο δαπεδο του τρενου και κουναει γρηγορα τα δαχτυλα της.
 Κουραστικη αυτη η μερα θα ελεγα. Ελπιζω να προλαβω το τελευταιο λεωφορειο. Ειναι τοσο βαρετη η διαδρομη, καλα που εχω τετραδιο και μολυβι μαζι μου.
 Με κοιτανε περιεργα, η φωνη ομως που ακουω στα αφτια μου με μαγευει τοσο πολυ που με κανει να αδιαφορω για τα αδιακριτα βλεμματα του κοσμου.
 Στεναχωριεμαι γιατι νιωθω οτι ποτε δε θα σε βρω.
 Εκτος απο το κρυο που με διαπερνα υπαρχει και ενα παραξενο συναισθημα μεσα μου. Δεν ντυθηκα καλα σημερα και κρυωνω. Απο καπου μπαινει κρυος αερας και χτυπαει στην πλατη μου.
 Καλλιθεα μεσα σε λιγα λεπτα.
 Λιγα λεπτα πριν η σελιδα ηταν αδεια και να που τωρα τελειωσα τη μια και συνεχιζω στη δευτερη, αν και δεν εχω καποιο θεμα να με προβληματιζει αυτη τη στιγμη.
 Τα γραμματα μου δεν ειναι ωραια. Σχεδον ολα πανω μου δεν ειναι ωραια αλλα ουτε αυτο με προβληματιζει ιδιαιτερα.
 Ο οδηγος κορναρε ενω φταναμε Μοσχατο. Τρομαξα, σηκωσα τα ματια μου για λιγα δευτερολεπτα.
Τωρα ξανα πισω στο χαρτι.
 Θα ηθελα να ησουν μαζι μου να μου τραγουδας και να παιζεις τη μουσικη σου. Να νιωσω αυτην την ανατριχιλα που νιωθω παντα οταν σε βλεπω.
 Η γυναικα απεναντι χαμογελαει καθως διαβαζει καποιο μηνυμα στο κινητο. Δε δειχνει τοσο ανυπομονη πια.
 Παμε προς Πειραια και εγω γεμιζω τη δευτερη σελιδα.
 ΝΑ ΤΟ! Σκεφτηκα οτι θα σταματησει το τρενο στη μεση του πουθενα οπως την προηγουμενη φορα και σταματησε!
 Ξεκινησαμε παλι και εγω πρεπει να σταματησω να γραφω για σημερα"

Τελικα δεν το προλαβα το λεωφορειο.

Follow the map

Αραχνιασαμε εδω μεσα.
Δεν εχω πολυ ορεξη αυτες τις μερες.
Σημερα παλι δεν ειμαι καλα.
Ακουω το follow the map και με πιανει μια νοσταλγια.
Για ποιο πραγμα ομως?
Δεν γνωριζω.
Θελω να χιονισει και να παω σε ενα δασος μονη μου.
Να κατσω μεχρι το βραδυ.
Να ακουω το βουητο του αερα οταν περναει απο τα γυμνα κλαδια των δεντρων.
Το κεφαλι μου πεφτει στο γραφειο.
Τοση αβεβαιοτητα για το αυριο.

Η πολιορκια

Λατρευω αυτο το blog. Μπορω να γραφω οτι θελω και αυτο με βοηθαει γιατι ειναι σαν να τα λεω σε εναν ψυχολογο. Φτανουμε λοιπον. Ακουω τη δυνατη μουσικη και αρχιζω να τρελαινομαι. Ηταν τοσο δυνατα που νομιζα οτι θα εκραγω οτι θα γινει ενα μεγαλο μπαμ και θα πεταγοταν η σαρκα μου στους τοιχους. Ειχα και εναν πονοκεφαλο αστα-να-πανε ημουν αρρωστη βλεπεις αλλα κωλο δεν εβαλα κατω και ειδικα χτες οργωσα ολη την Αθηνα. Με μια ματια μπορουσες να δεις γυρω στα 300 ατομα ντυμενα με μαυρα latex ρουχα, σορτσακια, διχτυα χρωματιστα ή με σχεδια. Ολοι ιδιοι δεν μπορουσες να ξεχωρισεις καποιον. Κατεβαινω στις τουαλετες και εκει ομως κοσμος. Δεν επεφτε καρφιτσα σου λεω. Καθισα λιγο σε κατι "καναπεδες" αλλα κρυωνα αρκετα οποτε αποφασισαμε να ανεβουμε πανω. Η μουσικη αρχισε παλι να μου τρυπαει το κεφαλι και ενα ματσο "αλιγατορες" να χορευουν σαν ρομποτακια πανω στο υπερτατο διαστημοπλοιο τους γεματο απο πολυχρωμα φωτα και λειζερ. Πανω σε μια μου προσπαθεια να παω να πιω κατι παραπαταω αλλα δεν πεφτω. Ζαλισμενη πλεον ειμαι κομματια. Οι "αλιγατορες" κατελαβαν τον κοσμο. Ειναι τοσοι πολλοι. Δεν μπορω να τους νικησω. Σε υπνωτιζουν με τη μουσικη τους. Μεσα σε αυτα τα οντα ηταν και καποιοι ανθρωποι οι οποιοι διψασμενοι για δοξα και για χρηματα εκαναν τα παντα για να τα αποκτησουν. Κατεβαινω παλι κατω καθομαι και σκεπαζομαι με δυο μπουφαν. Κρυωνω και ζαλιζομαι. Παρατηρω τα ατομα που εχουν γινει ανδράποδα των αλιγατορων. Τους λυπαμαι, αληθεια. Ηρθε η ωρα να φυγω, ηρθε η ωρα να παω στα μερη μου και να τραγουδησω τα τραγουδια μου και να χορεψω τους χορους μου. Η ζαλαδα εφυγε. Ο πονοκεφαλος ομως δεν φευγει ποτε, γινεται μονο πιο απαλος. 

Εκει.

Στεκεσαι και χορευεις μονος σου
Μεσα σε ενα σχεδον αδειο μαγαζι
και η μουσικη σε παιρνει μαζι της.
Κλεινεις τα ματια και ακους τη φωνη αυτη
τη γνωριμη, την ομορφη, τη μαγευτικη.
Σταματας.
Μετα ξαναρχιζεις.
Η μουσικη σταματαει και το μονο που ακους ειναι
αυτες τις νοτες στον αερα να χανονται.
Και βλεπεις εκεινο το προσωπο που
συχνα φανταζεσαι.
Κοντοστεκεσαι, ξεροκαταπινεις,
η καρδια σου παει να σπασει.
Νομιζεις οτι θα εκραγεις.
Ζεστενεσαι και βηχεις.
Σιγα σιγα χανεται και εσυ πρεπει να κανεις κατι.
Ο πολεμιστης, σκεφτεσαι, οταν θελει κατι εχει το θαρρος να το κανει.
Ετσι και εσυ σαν πολεμιστης πρεπει να το κανεις.
Το εκανες και τωρα εισαι ηρεμος
και χαρουμενος, ευχαριστημενος απο τον εαυτο σου
που βρηκε τη δυναμη που ειχες μεσα σου.