τζιζουζ κραιστ
ο χριστος και η μανα του
ελα παναγια μου

πωπωωω

Ειναι κατι μερες που με πιανει μια συνασθηματικη αναταραχη
οπως σημερα.
θελω να βγω εξω και να τραγουδαω
να χορευω και να μεθαω
να μιλαω με ολους
και να γελαω.

ειναι σαν καποιος να μου κανει μια ενεση με ενεργητικοτητα και
χαρα.

αυτο ειναι καλο

αλλα οταν η επιδραση του φαρμακου αυτου
-διοτι φαρμακο το ονομαζω-
φυγει;

τι θα γινει;
τι θα μεινει;

Lucky 13

Μερικοι ανθρωποι ειναι γεννημενοι για να υποφερουν.
Μερικοι ανθρωποι ειναι γεννημενοι για να περνανε καλα.

α)Ειναι θεμα τυχης.

Εγω πιστευω οτι ειναι θεμα τυχης.
Μπορει να λενε οτι αυτοι που πιστευουν στην τυχη
ειναι αυτοι που ειναι ανικανοι στο να αντιληφθουν
τον φυσικο νομο των πιθανοτητων ως μια ιδιοτητα
του συμπαντος.
Δε με ενδιαφερει.
Εγω δεν πιστευω ουτε σε λαγοποδαρα, ουτε σε
τυχερα βρακια.
Απλα καποιοι ανθρωποι εχουν τυχη, με εναν δικο μου
ορισμο δηλαδη, το συμπαν τους ευνοει, μια δυναμη
τους βοηθαει, εχουν τον Θεο στο πλαι τους και δεν ξερω εγω τι
κ.ο.κ

β)Ειναι θεμα επιλογης.

Εκτος απο θεμα τυχης πολλα πραγματα ειναι
και θεμα επιλογης.
Η καθε επιλογη εχει και καποια συνεπεια, η οποια μπορει να ειναι
ειτε θετικη ειτε αρνητικη, αυτο εχει να κανει με την
πραξη η οποια εγινε.
Αλλα πρεπει να εχεις και λιγη τυχη.

Μια στατιστικη λεει οτι αν καποιος πιστευει οτι ειναι γκαντεμης
εχει περισσοτερες πιθανοτητες να αποτυχει σε ενα συγκεκριμενο
πραγμα απο αυτον που πιστευει οτι ειναι τυχερος.
Γιατι αυτος που πιστευει οτι δεν εχει τυχη
δεν θα προσπαθησει οσο καποιος που πιστευει οτι εχει
και ετσι τα αποτελεσματα δε θα τον ευνοησουν.

Σωστη, ξεσωστη η στατιστικη εχει καποια βαση.
Δηλαδη με το να λεω οτι φταιει η γκαντεμια μου
που δεν εγινε το ταδε η που μου ετυχε το χ/ψ πραγμα
ειναι λαθος.
Σε καποιες περιπτωσεις δεν εχω προσπαθησει εγω αρκετα
σε καποιες αλλες ηταν οντως θεμα τυχης.

Το θεμα ειναι οτι μερικα πραγματα δε θα τα εχεις ποτε
και πως εχω να κανω μια εργασια 3000 λεξεων και δεν την εχω αρχισει καν.
Και η τυχη δε θα με βοηθησει καθολου.
Ειμαι μονη μου σ αυτο.

-Και επισης πρεπει να εχω ξαναμιλησει για την τυχη σε παλιο ποστ-

Όταν η απουσία δε σου χτυπά την πόρτα

Ερήμωσε το σπίτι σου καρδιά μου.
Έφυγες και η νύχτα δε φεύγει πια.
Τα φώτα στο σαλόνι δεν ανάβουν.

Καρδιά μου είσαι μονάχος εκεί.
Και εγώ βλέπω τη σκιά σου 
να με φωνάζει σαν και πριν.

Τα λουλούδια μαράθηκαν ψυχή μου.
Λείπεις. Το νερό τους.
Μαράθηκαν ψυχή μου ακούς;

(Όπως και η μικρή μου η καρδιά)

Hapiness is fragile

Godless soul.
Ηταν αρκετο ενα αγγιγμα της χορδης για να με κανει να δακρυσω.
Δακρυ ευτυχιας.
Γιατι ακουγα την αγγελικη φωνη του Garce.
Γιατι οι μελωδιες των Sad Lovers and Giants γαληνευουν την ψυχη μου.
Γιατι το σαξοφωνο μου μιλαγε.

Τι πιο ομορφο απο το να βλεπεις μια μπαντα που εχει τοσα χρονια στην πλατη της
να παιζει μπροστα σου.
Με καθαρη φωνη, καθαρο ηχο, σαν να εισαι 20 χρονια πισω.

Μονος σου απολαμβανεις καλυτερα μια τετοιου ειδους συναυλια.
Μαλλον για καλο δεν μπορεσε κανενας να ερθει.

Η ωρα περνουσε και δεν μπορουσες να πιστεψεις στα ματια σου.
Δεν γινεται μια τετοια φωνη να διατηρειται τοσο καλα.
Δεν γινεται.

Το χιουμορ τους, τα λογια τους, η μουσικες τους, ο εξαλλος χορος του Garce και η καλοσυνη τους ηταν ενα πραγμα που δεν εχω ξαναδει σε συναυλια.

Σε καποια στιγμη μοιραζαν τις μπυρες τους που τους ειχαν μεινει.
Δεν ξερω τι να αλλο να πω, απλα δεν υπηρχαν λογια.

Το φαρμακο

Πλάσμα της φύσης που φοβάσαι το γήρας 

Είσαι.

Τρέμεις σαν βλέπεις το τσαλακωμένο σου πρόσωπο.

Τα μάτια μίκρυναν.

Το στόμα γραμμή.

Ζάρες παντού που δε θέλεις να δεις.

"Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι"

λες, όπως ο Ιάσονας του Καβάφη.

Και σαν πιοτό της νιότης εγώ

χαίρεσαι να με βλέπεις.

Κλεισμένη σε μια στενή φιάλη.

Το φάρμακο που σε κρατάει για λίγο νέο.

Αυτό που νέο θες να σε κάνει.

Πίνεις σιγά σιγά απ το μπουκάλι

γλύφεις τα χείλη τα πικραμένα.

Είμαι γλυκό πιοτό της νιότης που μαζί μου γίνεσαι ένα.

Το γήρας σταματάω, μα δεν το προσπερνάω.

και η φιάλη όλο και αδειάζει

μα δε θα ξαναγεμίσει 

και η νεότητα η δικιά μου 

κάηκε και έφυγε μακριά μου.

Its a long way down

Και οπως γυρναγα στα στενα του St Pauli σκεφτομουν και σκεφτομουν και σκεφτομουν.

Οπως περναγα αναμεσα απο τους κουκλους Γερμανους σκεφτομουν και σκεφτομουν.

Και οπως με χτυπαγε ο υπεροχος αυτος αερας πηγαινοντας στο Onkel Otto για να θυμηθω την υπεροχη προηγουμενη βραδια σκεφτομουνα.

Θα γυρισω Αθηνα και θα τους αφησω ολους.

Δε θελω κανεναν.

Να πανε ολοι απο εκει που ηρθαν.

Θελω να μεινω μονη μου για να ηρεμισω.

Δε θελω αλλες ψευτιες, δε θελω αλλα μπερδεματα, θελω την ησυχια μου.

Μονο τους ανθρωπους που αξιζουν.

Και τους εχω.

Απλα θελω να γυρισω και να πω σε καποια ατομα

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΨΟΦΗΣΤΕ 

αλλα οχι.

Η ζωη μου ειναι καλυτερη απο ποτε.

Δε με νοιαζουν πια αυτα τα ατομα απλα θελω να τα βγαλω μια για παντα απο τη ζωη μου.

Αχ και να γυριζα πισω στη Γερμανια.

Να ημουν εκει για παντα.

Χωρις κανεναν μαλακα.

Τσους

Πι. Ες. Αυτο το τραγουδι οποτε το ακουω θελω να διαολοστειλω καποιον αλλα εχω παντα ενα χαμογελο χαρας και εκδικησης στο προσωπο μου :)

Πι. Ες.2 Το επομενο ποστ θα ειναι σοβαρο το ορκιζομαι