φανερα απεγνωσμενη γραφω αυτες εδω τις λεξεις.
ενω η αθηνα καιγεται μεταφορικα αλλα και κυριολεκτικα.
λυπαμαι για ολα αυτα.
αγνωστο το μελλον.
δεν ξερω τι να κανω.
απογνωση και παρακμη παντου.
δεν ξερω αν μπορω να δω μια "ηλιαχτιδα" μεσα σε αυτο το συννεφο καπνου.
ειμαι ανησυχη.
δεν μπορω να γνωριζω τα στημενα παιχνιδια που παιζονται.
φοβαμαι οτι τα ονειρα θα παραμεινουν ονειρα.
οτι δε θα καταφερω τιποτα.
οτι θα χαθω οπως τοσοι αλλοι.
οτι η κατασταση εχει ξεφυγει.
οτι αυτη ειναι μονο η αρχη.
για το μετα δεν ξερει κανεις.
κανεις;

αυστραλια μερια

Ειναι απλο.
Αν δεν σου αρεσουν τα μουτρα μου απλα μην τα κοιτας, αν δεν σου αρεσει το σωμα μου απλα μην το κοιτας.
Δε βρισκω λογο να προσβαλεις (η τουλαχιστον να προσπαθεις, αφου δεν το κανεις με επιτυχια) καποιον αγνωστο στο δρομο.
Ο καθενας ειναι ετσι οπως ειναι γιατι ετσι διαλεξε να ειναι. Με αυτα τα ρουχα, με αυτα τα μουτρα, με αυτο το σωμα, με αυτην την προσωπικοτητα.
Αν δεν μπορεις να συμβιβαστεις με αυτο βρες ενα μερος με ανθρωπους σαν εσενα. Δε νομιζω βεβαια να αντεξετε ο ενας τον αλλο.
Και εγω δε γουσταρω να βλεπω τα ηλιθια μουτρα σας, τα ηλιθια μαλλια σας, δε μ αρεσει ο τροπος σκεψης σας και ουτε αυτα που κανετε για να δειξετε υπεροχοι και ανωτεροι απο τους αλλους.
Δεν σας προσβαλω ομως. Απλα δε σας δινω σημασια γιατι δεν εχετε κατι με το οποιο θελω ή πρεπει να ασχοληθω. Το ξερω ειναι δυσκολο να συμβιωσεις με τοσους εκαντοταδες χιλιαδες ανθρωπους αλλα ποιος σου ειπε οτι πρεπει να εχεις σχεση με ολους;
Απο τη στιγμη που ο αλλος δε σε ενοχλει γιατι να μπεις στον κοπο να ασχοληθεις μαζι του.
Ποιος λεει οτι το διαφορετικο ειναι αυτοματως και κακο;
Μαλλον δεν ξερετε τι ειναι διαφορετικο γιατι ειστε ολοι ιδιοι. Και οχι στην εξωτερικη εμφανιση, αλλα στον τροπο συμπεροφορας και στον χαρακτηρα.
.-

What holds your hope together, make sure it's strong enough

Έχω συνειδητοποιήσει ότι στη ζωή πρέπει να παλέψεις πολύ σκληρά για να αποκτήσεις αυτό που θες.
Απλα πρεπει να ξερεις τι θες.

Αρχικα ενω προσπαθεις για κατι και αρχιζεις να το κανεις δικο σου εισαι πανευτυχης. Επειτα ομως κατι θα συμβει και θα χαλασει. Ειναι ο κυκλος της ζωης και το νοημα της. Δεν μπορεις να εχεις ολα αυτα που θες και να εισαι καλα γιατι στην ουσια δε θα εισαι καλα. Η καπως ετσι προσπαθω να εξηγησω τα σκαμπανεβασματα που εχει η ζωη μου.

Αν εχεις αυτο που θες πρεπει καθε μερα να το κατακτας και αν νομιζεις οτι εχεις κανει αρκετα για να μεινει μαζι σου για λιγο καιρο, κατι σαν περιοδο χαριτος, κανεις λαθος, γιατι θα φυγει και δε θα το παρεις και χαμπαρι. Απλα πρεπει να εισαι ευχαριστημενος για οσο καιρο εχεις αυτο που θες. Αν φυγει η εσυ δεν προσπαθουσες αρκετα η δεν ηταν απο την αρχη γραφτο να το εχεις.

Ετσι παει και ετσι θα πηγαινει γιατι πολυ απλα οταν χανεις κατι προσπαθεις να το ξανακερδισεις η να κερδισεις κατι αλλο διαφορετικο. Που και για αυτο θα γινει οτι εγινε με το προηγουμενο.

Στο τελος ομως παντα μενεις με την απορια.
Και τοτε συνειδητοποιεις οτι δεν υπαρχει προσπαθεια. Η ειναι η δεν ειναι.
Δεν υπαρχει κατι ενδιαμεσο και δεν θα εισαι ευχαριστημενος με το ενδιαμεσο γιατι το ενδιαμεσο ειναι κατι το μετριο. Ουτε πολυ καλο ουτε πολυ κακο.
Η απλα ειμαι εγω των ακρων.

Παντως εγω θα την παταω συνεχεια ετσι.

γιατι δε με νοιαζει

Ζω σε μια "ελευθερη" χωρα και εχω την "ελευθερια" της εκφρασης της αποψης μου και της φωνης μου επισης.
Κι ομως δεν μπορω να πω ολα οσα θελω δεν μπορω να γραψω αυτα που θελω.
Σαν να υπαρχει ενας αορατος διευθυντης και να με καταπιεζει.
Να καταπιεζει τις σκεψεις μου. Σαν να μου λεει, οχι δεν πρεπει να γραψεις αυτο και φτιαξε εκεινο το σημειο κλπ.

Να το παλι.

Απλα θελω να ειμαι ελευθερη στην σελιδα ΜΟΥ.
Να γραψω οτι μου αρεσει χωρις αναστολες.
Χωρις να με ενδιαφερει αν καποιος θα προσβληθει ή θα εχει αντιθετη αποψη απο τη δικια μου.

Αυτο το μπλογκ ειναι κατι δικο μου και θα γραφω για εμενα.
Θα γραφω για τη μουσικη, για τα ψυχολογικα μου, για τη χαρα μου, για τη λυπη μου, για τον ερωτα μου, για το ρατσισμο και για οτι θελω.

Και αμα δε σ αρεσει δε με νοιαζει.

Ημουν χωρις υπολογιστη για ενα μηνα σχεδον οποτε δε με νοιαζει δε με νοιαζει.

I wanna have more

(Μεσα σε μια αιθουσα με τοσο κοσμο βρεθηκα και εγω να γραφω σε αυτο εδω το blog.
Με ενα σωρο μαθητες και εναν καθηγητη που κανεις δεν προσεχει.)

Ειχα να σε δω τοσο καιρο.
Μου ελειψες πολυ.
Οταν σε βλεπω με μιας το κεφι μου φτιαχνει..

Γιατι να ειναι ετσι τα πραματα;
Γιατι να μην μπορω να σου μιλησω;

Το ξερω οτι δεν υπαρχει μελλον για εμας.
Το ξερω οτι δεν μπορω να ελπιζω για εμας.
Ποσο φρικτο.

Σε ενα αγγιγμα σου η φαντασια μου τρεχει.
Παει σε εικονες που ποτε δε θα γνωρισω απο κοντα.
Και εγω τοτε προσπαθω να σε κοιταξω χωρις να με δεις.

Παντα θα κρυβομαι απο εσενα πισω απο μια μασκα.
Αν και ξερεις πως αισθανομαι.

Και οι δυο μας ξερουμε.
Αλλα δεν υπαρχει μελλον για εμας.

Gonna hold ya. Gonna kiss ya in my arms.

Ειναι τοσο ωραιο να λες αυτο που αισθανεσαι στον ανθρωπο που αγαπας.

Και να σ αγαπαει κι αυτος.

Το παιδι που καθοταν πισω μου στο πουλμαν κοιμοτανε και οταν το κινητο χτυπησε και ηταν εκεινη το σηκωσε αμεσως.
Μιλαγανε ωρα, αυτος με πολυ χαμηλη φωνη.
Φανταζομουνα το προσωπο του καθως της μιλαγε.
Της εδινε συμβουλες για διαφορα θεματα.
Και μετα ακουσα ενα "Κι εγω μωρο μου".

Χαμογελασα αμεσως.

Επειτα της ελεγε ποσο την αγαπαει και ποσο του λειπει.
Ξερω σε πολλους δεν αρεσουν.
Αλλα... Ηταν τοσο ωραιο.
Μου θυμιζε παλιες αγαπες και οχι αυτα τα τωρινα.

Ζηλεψα.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

She said, hello mister
Pleased to meet ya
I wanna hold her
I wanna kiss her
She smelled of daisies
She smelled of daisies
She drive me crazy
She drive me crazy

Gonna take her for a ride on a big jet plane

Be my lover
My lady river
Can I take ya
Take ya higher

Gonna take her for a ride on a big jet plane

Gonna hold ya,
Gonna kiss ya in my arms
Gonna take ya,
Away from harm

Gonna take her for a ride on a big jet plane

Ενα τραγουδι που με εκανε να κλαψω.

Και ειχα πολυ καιρο. Τοσο που νομιζα οτι ειχα ξεχασει πως ειναι γιατι πλεον η απαισιοδοξια και η απογοητευση με εχουν κυριευσει.

Κατι χριστουγεννιατικο

Οριστε μια λιστα με πραγματα που εγιναν το 2011 και δεν θα ξεχασω. (Οχι οτι σας νοιαζει :Ρ)

• Τα γεννητουρια.
• Το διαβασμα.
• Το θανατο.
• Το αιμα.
• Τον πονο.
• Το αγχος.
• Ο χαμενος ερωτας.
• Η μοναξια.
• Οι συναυλιες.
• Τα παρτυ.
• Το Deathrock Greece.
• Τα ποτα.
• Οι απιστευτοι ανθρωποι που γνωρισα και γνωριζω.
• Η εκπομπη.
• Τα Dj set.
• Το μεξικανικο σουβλακι.
• Η αποτυχια.
• Το Αλεξανδρινο.
• Οι 13th Moon.
• Το πρωτο μου ταττουαζ.
• Το πεμπτο ταττουαζ.
• Το ποσο ωριμασα.
• Οι αλλαγες στα μαλλια μου.
• Ο καναπες στο Γκυζι.
• Η Μαρια απο το dirty fox.
• Τα creepers.
• Το θεατρο.
• Το απαισιο καλοκαιρι.
• Να χορευω mary and the boy στο closer με τον Νικο.
• Ο χορος που μισουσα και που λατρεψα.
• Το 040 και ο ηλεκτρικος.
• Οι πρωινοι καφεδες στο underground με τον Κωστα.
• Το 17,4 στην λογοτεχνια.
• Τον κ. Αντωνη.
• Τα βιβλια.
• Το σπιτι του Μανου με τον Κωσταντη.
• Η πλατεια Εξαρχειων τα ξημερωματα.

Αυτα ειναι μερικα πραγματα που θα θυμαμαι (ή που θελω να θυμαμαι) απο το 2011.

Ενας απαισιος χρονος. Ενας χρονος που με πονεσε πολυ. Αν κι απο ολο αυτο κατι καλο βγηκε/θα βγει.

Εμαθα πως η ζωη δεν ειναι χαλαρη και ευκολη. Πρεπει να παλεψεις για να αποκτησεις αυτα που θες.

Μπορει να πηρα ξαφνικα πολλα καθηκοντα, αλλα οτι γινεται γινεται για καποιο λογο. 

Οπως ολα τα καλα τελειωνουν ετσι τελειωνουν και τα κακα.

Καλη χρονια να εχουμε με υγεια πανω απ ολα.