Μακαρι

Αχ παππουλη μου.
Μου λειπεις τοσο πολυ.
Σαν χτες μου φαινεται που κατεβαινα κατω μικρη.
Ολο χαρα με ενα πλατη χαμογελο κατεβαινα τα πρωτα εξι μαρμαρινα σκαλια και επειτα τις δυο σιδερενιες σκαλες που οδηγουσαν στο πισω αυτο ατιμο μπαλκονι της θειας μου και την αυλη οπου ησασταν εσεις.
Ο παππους και η γιαγια.

Η γιαγια ηταν καλα, δεν τα ειχε χασει.
Κι εσυ παππου ζουσες.

Εμπαινα γρηγορα απο την τζαμαρια που μονος σου ειχες γραψει με πορτοκαλι μπογια Stop, με το S αναποδα για να μην κουτουλαμε.
Ανοιγα την δευτερη πορτα και κατεβαινα το μικρο σκαλακι.
Εκει ησασταν εσεις και βλεπατε τηλεοραση-η γιαγια στον καναπε και εσυ στην πολυθρονα, στη δικια σου πολυθρονα.
Και εκεινη τη στιγμη που εμπαινα σε ακουγα να λες "Καλως τον πασα μου" και τη γιαγια να λεει "Ελα πουλακι μου".

Εγω αμεσως ζηταγα να κανουμε το συνηθισμενο. Να πιουμε τσαι και να φαμε φρυγανιες με τυρι που νοομιζω ηταν φιλαδελφια. Και οι τρεις στο τραπεζι πισω απο την πολυθρονα καθομασταν στις ξυλινες καρεκλες.
Μετα ή πηγαινα πανω στο σπιτι της θειας μου και μετα στο δικο μου ή κατεβαινε η μαμα μου με τη Δεσποινα και τη θεια μου. Και μιλαγαμε.

Μακαρι να ηταν ακομα οπως παλια παππου. Κι ας μου φωναζες καθε φορα "Βαλε τις κοιλιες σου μεσα" οταν δεν ημουν καλα ντυμενη. Κι ας φωναζε η θεια την μαμα να μας παρει πανω γιατι καναμε φασαρια με τη Δεσποινα οταν επαιζε χαρτια με τη θεια την Ελσα και ελεγε "ιτς βαρεθηκα ιτς κουραστηκα".
Μακαρι η γιαγια να συνεχιζε να λεει "Καλως το πουλακι μου" και οχι "Τον αντρα σου δεν θα τον αφησεις πεινασμενο" οταν της μαγειρευω επειδη εκεινη δεν τα καταφερνει καλα.

Μακαρι να γυριζατε πισω, μακαρι να γυριζες παππου.

Κι εγω σε αυτην την κολαση που ζω μονη μου περιπλανιεμαι

Σκεψεις

Και να η πρωτη χαρωπη αναρτηση μετα απο τοσο καιρο.
Βασικα δεν ξερω αν ειναι χαρωπη ή λιγοτερο λυπηρη.
Anyway.

Αν και αρρωστη εχω κεφια(?)

Τωρα τελευταια ειχα γινει λιγο περιεργη σε ολα τα θεματα.
Ε καιρος δεν ειναι να επανελθω;;
Ε ενταξει δεν νιωθω και 100 εγω αλλα τι να κανουμε.

Σημερα εκανα μια διακοπη μιας μερας απο τη διατροφη για ενιωθα απαισια εξαιτιας της ιωσης και εφαγα γαλακτομπουρεκο και ενιωσα απιστευτα:Ρ
Μαζι με την ιωση εχω κατι σαν αλλεργια και τωρα που το ξανασκεφτομαι θελω να ξανακανω μπανιο.

Εκνευριστηκα που δεν πηγα συνθετικους σημερα, αλλα θα παω αυριο velvet condom. Βασικα αυτος ειναι  στοχος, αν θα γινει πραγματικοτητα ειναι σε αλλων τα χερια.
Θα παρω και το κολιεδακι απο το ερινιες και εχω φτιαχτει.

Ηθελα να παω για φαγητο στον Σπυρο αλλα ειναι κριμα να τον κολλησω ενω εχει να παει Βερολινο την αλλη βδομαδα.

Το μονο που θα ηθελα τωρα ειναι μερικα λεφτα να παω να ψωνισω κανα χειμωνιατικο ρουχο να νιωσω λιγη αυτοπεποιθηση. Αντι αυτου αρχισα να φτιαχνω το σακακι μου, του εβαλα κονκαρδες και ενα ραφτο. Το μονο που μου μενει ειναι να αποφασισω αν θα βγαλω τις βατες ή οχι.
Μια μου φαινονται γαματες μια γελοιες.

Αντε να δουμε αν θα παμε Θεσ/νικη τελικα. Θελω τοσο πολυ να πω την αληθεια.
Χτες κανονισαμε να παμε και Γιαννενα με τα παιδια μετα τα Χριστουγεννα και εχω την αισθηση οτι θα ειναι γαματα. Χιονι τα παιδια και ποτο ποτο ποτο ποτο και χορος:D
Επισης θελω να καταφερει να ανεβει ο Νικος απο Κρητη να τον φιλοξενησω να παμε μαζι στα "Καμαρια" μας και στους Phoenix catscratch.

Να γινει και το χαλοουιν παρτυ να αρχισει και το ζομπι ντανς να χαρουμε λιγο ρε γαμω το.
Ειμαι αισιοδοξη η αληθεια ειναι.

Υ.Γ Ενα μην πω και για το διαβασμα;; Αν και βαριεμαι αισχρα τα καταφερνω, τι να κανουμε τα αγαθα μετα κοποις κτωνται.

Τι θα κανεις την Παρασκευη? Τιποτα δεν εχει μεσα!!

Ειναι τοσο σπαστικο να χαλαει αυτο που κανονιζεις.
Ειδικα απο μαλακιες αλλων.

Σοβαρα τωρα ημουν καμια βδομαδα μεσα στη χαρα γιατι θα εβλεπα the boy και την πεμπτη και την παρασκευη plus τους συνθετικους που μ αρεσουν αρκετα και δεν κανουν κ πολλα live.
Ειχα κανονισει με ποιον θα παω, πως θα παω, ποσα λεφτα θα ξοδεψω.
Και ξαφνικα ενα ωραιο μεσημερι βλεπω πως αυτες τις συγκεκριμενες μερες εχουν απεργια ΤΑ ΠΑΝΤΑ εκτος απο τα ταξι.

Ε αυτο ειναι που λενε μην κανονιζεις τιποτα γιατι δεν ξερεις τι θα σου συμβει.

Εγω φτερα δεν εχω αρα πετωντας δεν μπορω να παω, ταξι δεν μπορω να παρω γιατι δεν εχω 12 ευρω να παω και 18 να γυρισω γιατι δεν ειμαι τραπεζα να γενναω λεφτα και με τα ποδια σκεφτηκα να το κοψω (μεσω Πειραιως βεβαιως-βεβαιως) αλλα θα κανω ωρες. Αμαξι δεν εχω so τον πηρα τον πουλο.
Ρε γαμω το μου φανεται οτι τελικα ο Θεος δεν με παει και πολυ.

Και αυτοι οι ανθρωποι τι κανουν απεργιες λες και θα γινει τιποτα.
Μονο ο κοσμος ταλαιπωρειται και νευριαζει (και εγω εκλαψα απ τα νευρα μου).

Και τωρα θα μεινω μεσα την παρασκευη θα χασω και τους συνθετικους και θα εχω και νευρα:(:(:(
Και την επομενη που θα παιζουν παλι κατι θα γινει και θα τους χασω.

Υ.Γ Πρεπει να βαλω φτερα ή να παρω αμαξι δηλαδη διπλωμα
ΠΦΦΦΦΦΦΦ
$#%@#^&$%^&$%

orange

μισο πορτοκαλι:(

Anathema 7/10/11

Γραφω αυτην την αναρτηση μια μερα μετα την συναυλια των Anathema.
Αυτο που εχω να πω ειναι οτι ηταν απο τις καλυτερες συναυλιες της χρονιας.

Μ αρεσε απιστευτα που αρχισαν με το φρεσκο cd We're Here Because We're Here . Ειναι τοσο ατμοσφαιρικο, ηρεμο και μαζι δυνατο. Δεν ξερω, οταν ξεκινησαν με επιασε μια ανατριχιλα που εφυγε οταν εφτασα σπιτι.
Επειτα επαιξαν τραγουδια απο παλιους τους δισκους, απο το A Natural Disaster, το Alternative 4 και απο το Judgement.
Οταν επαιξαν το One last goodbye ολο το Fuzz τραγουδαγε τοσο δυνατα. Ηταν υπεροχη στιγμη.
Προσωπικα συγκινηθηκα απιστευτα και δακρυσα.

I wish you could have stayed. Ενας στιχος με νοημα.
Με επιασε μια απιστευτη θλιψη, αλλα ημουν και ενθουσιασμενη.
Οταν οι στιχοι απο το A natural disaster μιλανε στην καρδια σου, οταν το ακους ζωντανα με αλλα 1000 ατομα, αλλαζει το ολο σκηνικο.
Δεν εισαι μονος σου στο pc σου, εισαι σε ενα χωρο με ενα αγαπημενο συγκροτημα και παρα πολλα ατομα. Το να βλεπω τις διαφορες εξφρασεις του κοσμου ηταν ωραιο.
Αγκαλιασμενα ζευγαρια να κοιτανε ο ενας τον αλλον, φιλοι διπλα διπλα να τραγουδανε, ανθρωποι μονοι τους με ζωγραφισμενη τη θλιψη στο προσωπο. Ολοι ηταν ζωντανοι, ολοι πραγματικοι.

Ετσι ενιωθα κι εγω. Ζωντανη με χιλιαδες συναισθηματα τριγυρω μου, αλλα με μια μονο σκεψη.
Εσενα.
Το μονο που ηθελα ηταν να ησουν κι εσυ εκει μαζι μου, αγκαλια.
Αλλα τι να κανουμε, εγω ανηκω στην κατηγορια με τους μονους ανθρωπους.

Ηταν μια θαυμασια συναυλια, σε εναν υπεροχο χορο, με μια καλη παρεα.
Εις το επανειδην γιατι σιγουρα θα ξαναερθουν:-)

Im all for you

Χαιρομαι που εισαι χαρουμενος.
Αυτο θελω, να περνας ομορφα καθε λεπτο της ζωης σου, χωρις προβληματα και στεναχωριες.
Προσευχομαι καθε νυχτα για σενα, ακομα και αν δεν σε ξαναεχω ποτε στη ζωη μου.


(Σημερα επιασα τα μαλλια μου ψηλα, οπως μου ελεγες.
"Σου ανοιγει το προσωπο"
Μαλλον εχεις δικιο.
Ενιωσα καλα.
Ημουν με ατομα που αγαπαω πολυ και μακαρι να κανουν κι αυτοι το ιδιο.)


Αν ειχα λιγο χρονο ακομα να σου δειξω πως νιωθω για σενα ισως να ηταν αλλιως, μπορει και οχι βασικα.
Απλα δεν προλαβα.
Δεν προλαβα.


Οι μερες που περνανε μακρια σου μου φαινονται αιωνες.
Χτες το συνειδητοποιησα.
Σαν να περασε ενας χρονος χωρις εσενα...


Και αυτος ο πονος δε θα φυγει ποτε..


"I could make you happy
Make your dreams come true
Nothing that I wouldn't do
Go to the ends
Of the Earth for you
To make you feel my love"

I wanna tell you that i'm not sleeping

Μεσα σε ξενες αγκαλιες δεν αναζηταω να σε βρω, γιατι ξερω οτι δε θα εισαι εκει.
Στα ονειρα μου μονο μπορω να σε βρω. Στα ονειρα και στις μικρες καθημερινες στιγμες που σε βλεπω ενω διαβαζω.

Μεσα απο τα ματια μου μπορεις να δεις πως ειμαι. Μπορεις να καταλαβεις πως αισθανομαι.
Ειναι τα δακρυα καφτα και το παραπονο στο προσωπο μου ζωγραφισμενο.

Ολο μου το ειναι φευγει απο την καρδια μου και αποτυπωνεται σε αυτην εδω την εικονικη σελιδα.
Καθε που πατω ενα πληκτρο ενα "τακ" ακουγεται.
Ενα "τακ" που με ταραζει, που θελει να με κανει λυπημενη.

Τα ματια χαμηλωνω και προσπαθω να βρω τι λαθος εκανα και τι λαθος κανω.
Ξεροκαταπινω και συνεχιζω να γραφω ακουγοντας τα βηματα καποιου περαστικου να πλησιαζουν.
Εισαι μεσα σε καθε μου ανασα, καθε μια που φευγει σε θυμιζει.

Λεξεις σκορπιες, αισθηματα αραδιασμενα εδω κι εκει, προτασεις ασυνδετες μεταξυ τους.
Κι ομως αυτα ειμαι εγω. Ειναι αυτα που αισθανομαι.
Και τρομαζω στη σκεψη οτι τρελαινομαι.

Εισαι στ' αληθεια τοσο υπεροχος, τοσο αληθινος, τοσο ομορφος.
Που δεν μπορω να σε ξεχασω.