Τι θα κανεις την Παρασκευη? Τιποτα δεν εχει μεσα!!

Ειναι τοσο σπαστικο να χαλαει αυτο που κανονιζεις.
Ειδικα απο μαλακιες αλλων.

Σοβαρα τωρα ημουν καμια βδομαδα μεσα στη χαρα γιατι θα εβλεπα the boy και την πεμπτη και την παρασκευη plus τους συνθετικους που μ αρεσουν αρκετα και δεν κανουν κ πολλα live.
Ειχα κανονισει με ποιον θα παω, πως θα παω, ποσα λεφτα θα ξοδεψω.
Και ξαφνικα ενα ωραιο μεσημερι βλεπω πως αυτες τις συγκεκριμενες μερες εχουν απεργια ΤΑ ΠΑΝΤΑ εκτος απο τα ταξι.

Ε αυτο ειναι που λενε μην κανονιζεις τιποτα γιατι δεν ξερεις τι θα σου συμβει.

Εγω φτερα δεν εχω αρα πετωντας δεν μπορω να παω, ταξι δεν μπορω να παρω γιατι δεν εχω 12 ευρω να παω και 18 να γυρισω γιατι δεν ειμαι τραπεζα να γενναω λεφτα και με τα ποδια σκεφτηκα να το κοψω (μεσω Πειραιως βεβαιως-βεβαιως) αλλα θα κανω ωρες. Αμαξι δεν εχω so τον πηρα τον πουλο.
Ρε γαμω το μου φανεται οτι τελικα ο Θεος δεν με παει και πολυ.

Και αυτοι οι ανθρωποι τι κανουν απεργιες λες και θα γινει τιποτα.
Μονο ο κοσμος ταλαιπωρειται και νευριαζει (και εγω εκλαψα απ τα νευρα μου).

Και τωρα θα μεινω μεσα την παρασκευη θα χασω και τους συνθετικους και θα εχω και νευρα:(:(:(
Και την επομενη που θα παιζουν παλι κατι θα γινει και θα τους χασω.

Υ.Γ Πρεπει να βαλω φτερα ή να παρω αμαξι δηλαδη διπλωμα
ΠΦΦΦΦΦΦΦ
$#%@#^&$%^&$%

orange

μισο πορτοκαλι:(

Anathema 7/10/11

Γραφω αυτην την αναρτηση μια μερα μετα την συναυλια των Anathema.
Αυτο που εχω να πω ειναι οτι ηταν απο τις καλυτερες συναυλιες της χρονιας.

Μ αρεσε απιστευτα που αρχισαν με το φρεσκο cd We're Here Because We're Here . Ειναι τοσο ατμοσφαιρικο, ηρεμο και μαζι δυνατο. Δεν ξερω, οταν ξεκινησαν με επιασε μια ανατριχιλα που εφυγε οταν εφτασα σπιτι.
Επειτα επαιξαν τραγουδια απο παλιους τους δισκους, απο το A Natural Disaster, το Alternative 4 και απο το Judgement.
Οταν επαιξαν το One last goodbye ολο το Fuzz τραγουδαγε τοσο δυνατα. Ηταν υπεροχη στιγμη.
Προσωπικα συγκινηθηκα απιστευτα και δακρυσα.

I wish you could have stayed. Ενας στιχος με νοημα.
Με επιασε μια απιστευτη θλιψη, αλλα ημουν και ενθουσιασμενη.
Οταν οι στιχοι απο το A natural disaster μιλανε στην καρδια σου, οταν το ακους ζωντανα με αλλα 1000 ατομα, αλλαζει το ολο σκηνικο.
Δεν εισαι μονος σου στο pc σου, εισαι σε ενα χωρο με ενα αγαπημενο συγκροτημα και παρα πολλα ατομα. Το να βλεπω τις διαφορες εξφρασεις του κοσμου ηταν ωραιο.
Αγκαλιασμενα ζευγαρια να κοιτανε ο ενας τον αλλον, φιλοι διπλα διπλα να τραγουδανε, ανθρωποι μονοι τους με ζωγραφισμενη τη θλιψη στο προσωπο. Ολοι ηταν ζωντανοι, ολοι πραγματικοι.

Ετσι ενιωθα κι εγω. Ζωντανη με χιλιαδες συναισθηματα τριγυρω μου, αλλα με μια μονο σκεψη.
Εσενα.
Το μονο που ηθελα ηταν να ησουν κι εσυ εκει μαζι μου, αγκαλια.
Αλλα τι να κανουμε, εγω ανηκω στην κατηγορια με τους μονους ανθρωπους.

Ηταν μια θαυμασια συναυλια, σε εναν υπεροχο χορο, με μια καλη παρεα.
Εις το επανειδην γιατι σιγουρα θα ξαναερθουν:-)

Im all for you

Χαιρομαι που εισαι χαρουμενος.
Αυτο θελω, να περνας ομορφα καθε λεπτο της ζωης σου, χωρις προβληματα και στεναχωριες.
Προσευχομαι καθε νυχτα για σενα, ακομα και αν δεν σε ξαναεχω ποτε στη ζωη μου.


(Σημερα επιασα τα μαλλια μου ψηλα, οπως μου ελεγες.
"Σου ανοιγει το προσωπο"
Μαλλον εχεις δικιο.
Ενιωσα καλα.
Ημουν με ατομα που αγαπαω πολυ και μακαρι να κανουν κι αυτοι το ιδιο.)


Αν ειχα λιγο χρονο ακομα να σου δειξω πως νιωθω για σενα ισως να ηταν αλλιως, μπορει και οχι βασικα.
Απλα δεν προλαβα.
Δεν προλαβα.


Οι μερες που περνανε μακρια σου μου φαινονται αιωνες.
Χτες το συνειδητοποιησα.
Σαν να περασε ενας χρονος χωρις εσενα...


Και αυτος ο πονος δε θα φυγει ποτε..


"I could make you happy
Make your dreams come true
Nothing that I wouldn't do
Go to the ends
Of the Earth for you
To make you feel my love"

I wanna tell you that i'm not sleeping

Μεσα σε ξενες αγκαλιες δεν αναζηταω να σε βρω, γιατι ξερω οτι δε θα εισαι εκει.
Στα ονειρα μου μονο μπορω να σε βρω. Στα ονειρα και στις μικρες καθημερινες στιγμες που σε βλεπω ενω διαβαζω.

Μεσα απο τα ματια μου μπορεις να δεις πως ειμαι. Μπορεις να καταλαβεις πως αισθανομαι.
Ειναι τα δακρυα καφτα και το παραπονο στο προσωπο μου ζωγραφισμενο.

Ολο μου το ειναι φευγει απο την καρδια μου και αποτυπωνεται σε αυτην εδω την εικονικη σελιδα.
Καθε που πατω ενα πληκτρο ενα "τακ" ακουγεται.
Ενα "τακ" που με ταραζει, που θελει να με κανει λυπημενη.

Τα ματια χαμηλωνω και προσπαθω να βρω τι λαθος εκανα και τι λαθος κανω.
Ξεροκαταπινω και συνεχιζω να γραφω ακουγοντας τα βηματα καποιου περαστικου να πλησιαζουν.
Εισαι μεσα σε καθε μου ανασα, καθε μια που φευγει σε θυμιζει.

Λεξεις σκορπιες, αισθηματα αραδιασμενα εδω κι εκει, προτασεις ασυνδετες μεταξυ τους.
Κι ομως αυτα ειμαι εγω. Ειναι αυτα που αισθανομαι.
Και τρομαζω στη σκεψη οτι τρελαινομαι.

Εισαι στ' αληθεια τοσο υπεροχος, τοσο αληθινος, τοσο ομορφος.
Που δεν μπορω να σε ξεχασω.

Paradise Circus

Δεν ξερω αν ισχυει, αλλα αισθανομαι τοσο χαμενη στη ζωη μου.
Τοσο λουζερ.
Εχω απλα αποτυχει σε ολα.
Και δε ξερω γιατι.
Ενω οι περισσοτεροι εχουν παει να γραφτουν στις σχολες τους, αυτοι που περασαν αλλου εχουν φτιαξει ηδη το σπιτι τους εγω θα δωσω για δευτερη φορα γιατι οι σχολες που επελεξα δεν επεσαν οσο επρεπε και δεν εγραψα και οσο ηθελα. Πραγμα που με ενοχλησε απιστευτα παρα πολυ, γιατι μου εχουν παει ολα στραβα και περιμενα μια σανιδα σωτηριας.
Πρεπει να το παρω αποφαση και γινω πιο δυνατη, να αποκτησω πειθαρχια και να σταματησω να κλαιω.
Να μην αφηνω τα δαιμονια να μπαινουν μεσα μου και να με τρωνε.
Να παρω αποφαση οτι δε ζειτε πια και οτι δε θα σας ξαναδω.
Πρεπει να κοψω το ιντερνετ.
Πρεπει να κανω ολα αυτα και ακομα παραπανω.
Αλλιως δε με βλεπω καλα, καθολου καλα.

Βλεω φωτογραφιες σας και μου φαινονται παραπονεμενα τα προσωπα σας.
Δεν ξερω τι σκατα παιζεται σε αυτη τη ζωη.
Δε ξερω για ποιο γαμημενο λογο γαμιεται ετσι η ζωη μου.
Οταν σκεφτομουνα καθως περπατουσα πριν 7 μηνες οτι δε θελει να πεθανει ο παππους μου το εννοουσα.
Και εσυ τον πηρες.
Και οχι μονο αυτον.

Και η μανα μου δεν με παει σε ψυχολογο.

Scripta manent.

Αισθανομαι τοσο περιεργα.

Η αδερφη μου πηγε λυκειο.

Το λυκειο μας αν και δημοσιο ειναι καλυτερα και απο ιδιωτικο μη σου πω.

Αψογοι καθηγητες, με ελαχιστες εξαιρεσεις, νεο κτηριο με θεα στη θαλασσα, τεραστιο προαυλιο.

Οχι σαν κατι πειραματικα/κλουβες που εχω δει π.χ Ραλλιος, ή οπως και να το λενε.

Sorry κοριτσια (ειναι θηλεων) αλλα αυτο δεν ειναι σχολειο, και ενας οροφος δεν ειναι προαυλιο.

Το λυκειο μου λοιπον ειναι τελειο χωρις υπερβολες.

Φετος ομως απο οτι ακουσα αλλαξαν τα πραγματα.

Εφυγε η διευθυντρια, μια τοσο καλη και ακακη κυρια, και στη θεση της μπηκε ενας οχι κακος ανθρωπος αλλα δεν κανει ρε παιδι μου για διευθυντης.

Δεν υπαρχουν βιβλια, προβλημα σε ολα τα σχολεια απο οτι ακουγεται.

Πραγμα που με θλιβει.

Χωρις βιβλια πως θα διαβασεις; Χωρις τετραδια πως θα γραψεις;

Κανενα laptop και κανενα notebook δε μπορει να αντικαταστησει ενα κομματι χαρτι.

ΤΕΛΟΣ. 

Δε σηκωνω κουβεντα.

Καλη η τεχνολογια αλλα πρεπει να βαζουμε καποια ορια.

Δεν ξερω αν oι gadgetακιδες γουσταρουν τετοια φαση αλλα πραγματικα OXI.
Ποτε δεν ηταν σωστη η παιδεια στην Ελλαδα αλλα υπαρχουν και χωρες χωρις καθολου παιδεια.
Ε πλεον και εμεις ετσι θα γινουμε.
Οταν ακους να λενε " θα διαβαζεται ανα ομαδες γιατι δεν εχουμε βιβλια" τι μπορεις να πεις;
Ωραια θα παρει ο καθενας απο μια σελιδα ενος βιβλιου και μετα ενα απολυτηριο λυκειου και θα χαιρεστε που δεν διαβαζατε και που λουφαρατε και τελειωσατε στο αψε σβησε.
Δεν ξερω αν σε καποιους αρεσει αυτη η κατασταση αλλα προσωπικα μου εχει κατσει παρα πολυ βαρια.
Εμενα μου φαινεται οτι ειναι η αρχη του τελους.

Εσας;;;