4/02/2011

 "Κανει κρυο σημερα στο σταθμο στο Μοναστηρακι. Μπηκα στο βαγονι και βρηκα μια θεση να κατσω. Δεν ειχε πολυ κοσμο.
 Απεναντι μου μια γυναικα που ηταν ανυπομονη. Την παρατηρω εδω και ωρα. Χτυπαει τα ποδια της στο βρωμικο δαπεδο του τρενου και κουναει γρηγορα τα δαχτυλα της.
 Κουραστικη αυτη η μερα θα ελεγα. Ελπιζω να προλαβω το τελευταιο λεωφορειο. Ειναι τοσο βαρετη η διαδρομη, καλα που εχω τετραδιο και μολυβι μαζι μου.
 Με κοιτανε περιεργα, η φωνη ομως που ακουω στα αφτια μου με μαγευει τοσο πολυ που με κανει να αδιαφορω για τα αδιακριτα βλεμματα του κοσμου.
 Στεναχωριεμαι γιατι νιωθω οτι ποτε δε θα σε βρω.
 Εκτος απο το κρυο που με διαπερνα υπαρχει και ενα παραξενο συναισθημα μεσα μου. Δεν ντυθηκα καλα σημερα και κρυωνω. Απο καπου μπαινει κρυος αερας και χτυπαει στην πλατη μου.
 Καλλιθεα μεσα σε λιγα λεπτα.
 Λιγα λεπτα πριν η σελιδα ηταν αδεια και να που τωρα τελειωσα τη μια και συνεχιζω στη δευτερη, αν και δεν εχω καποιο θεμα να με προβληματιζει αυτη τη στιγμη.
 Τα γραμματα μου δεν ειναι ωραια. Σχεδον ολα πανω μου δεν ειναι ωραια αλλα ουτε αυτο με προβληματιζει ιδιαιτερα.
 Ο οδηγος κορναρε ενω φταναμε Μοσχατο. Τρομαξα, σηκωσα τα ματια μου για λιγα δευτερολεπτα.
Τωρα ξανα πισω στο χαρτι.
 Θα ηθελα να ησουν μαζι μου να μου τραγουδας και να παιζεις τη μουσικη σου. Να νιωσω αυτην την ανατριχιλα που νιωθω παντα οταν σε βλεπω.
 Η γυναικα απεναντι χαμογελαει καθως διαβαζει καποιο μηνυμα στο κινητο. Δε δειχνει τοσο ανυπομονη πια.
 Παμε προς Πειραια και εγω γεμιζω τη δευτερη σελιδα.
 ΝΑ ΤΟ! Σκεφτηκα οτι θα σταματησει το τρενο στη μεση του πουθενα οπως την προηγουμενη φορα και σταματησε!
 Ξεκινησαμε παλι και εγω πρεπει να σταματησω να γραφω για σημερα"

Τελικα δεν το προλαβα το λεωφορειο.

Follow the map

Αραχνιασαμε εδω μεσα.
Δεν εχω πολυ ορεξη αυτες τις μερες.
Σημερα παλι δεν ειμαι καλα.
Ακουω το follow the map και με πιανει μια νοσταλγια.
Για ποιο πραγμα ομως?
Δεν γνωριζω.
Θελω να χιονισει και να παω σε ενα δασος μονη μου.
Να κατσω μεχρι το βραδυ.
Να ακουω το βουητο του αερα οταν περναει απο τα γυμνα κλαδια των δεντρων.
Το κεφαλι μου πεφτει στο γραφειο.
Τοση αβεβαιοτητα για το αυριο.

Η πολιορκια

Λατρευω αυτο το blog. Μπορω να γραφω οτι θελω και αυτο με βοηθαει γιατι ειναι σαν να τα λεω σε εναν ψυχολογο. Φτανουμε λοιπον. Ακουω τη δυνατη μουσικη και αρχιζω να τρελαινομαι. Ηταν τοσο δυνατα που νομιζα οτι θα εκραγω οτι θα γινει ενα μεγαλο μπαμ και θα πεταγοταν η σαρκα μου στους τοιχους. Ειχα και εναν πονοκεφαλο αστα-να-πανε ημουν αρρωστη βλεπεις αλλα κωλο δεν εβαλα κατω και ειδικα χτες οργωσα ολη την Αθηνα. Με μια ματια μπορουσες να δεις γυρω στα 300 ατομα ντυμενα με μαυρα latex ρουχα, σορτσακια, διχτυα χρωματιστα ή με σχεδια. Ολοι ιδιοι δεν μπορουσες να ξεχωρισεις καποιον. Κατεβαινω στις τουαλετες και εκει ομως κοσμος. Δεν επεφτε καρφιτσα σου λεω. Καθισα λιγο σε κατι "καναπεδες" αλλα κρυωνα αρκετα οποτε αποφασισαμε να ανεβουμε πανω. Η μουσικη αρχισε παλι να μου τρυπαει το κεφαλι και ενα ματσο "αλιγατορες" να χορευουν σαν ρομποτακια πανω στο υπερτατο διαστημοπλοιο τους γεματο απο πολυχρωμα φωτα και λειζερ. Πανω σε μια μου προσπαθεια να παω να πιω κατι παραπαταω αλλα δεν πεφτω. Ζαλισμενη πλεον ειμαι κομματια. Οι "αλιγατορες" κατελαβαν τον κοσμο. Ειναι τοσοι πολλοι. Δεν μπορω να τους νικησω. Σε υπνωτιζουν με τη μουσικη τους. Μεσα σε αυτα τα οντα ηταν και καποιοι ανθρωποι οι οποιοι διψασμενοι για δοξα και για χρηματα εκαναν τα παντα για να τα αποκτησουν. Κατεβαινω παλι κατω καθομαι και σκεπαζομαι με δυο μπουφαν. Κρυωνω και ζαλιζομαι. Παρατηρω τα ατομα που εχουν γινει ανδράποδα των αλιγατορων. Τους λυπαμαι, αληθεια. Ηρθε η ωρα να φυγω, ηρθε η ωρα να παω στα μερη μου και να τραγουδησω τα τραγουδια μου και να χορεψω τους χορους μου. Η ζαλαδα εφυγε. Ο πονοκεφαλος ομως δεν φευγει ποτε, γινεται μονο πιο απαλος. 

Εκει.

Στεκεσαι και χορευεις μονος σου
Μεσα σε ενα σχεδον αδειο μαγαζι
και η μουσικη σε παιρνει μαζι της.
Κλεινεις τα ματια και ακους τη φωνη αυτη
τη γνωριμη, την ομορφη, τη μαγευτικη.
Σταματας.
Μετα ξαναρχιζεις.
Η μουσικη σταματαει και το μονο που ακους ειναι
αυτες τις νοτες στον αερα να χανονται.
Και βλεπεις εκεινο το προσωπο που
συχνα φανταζεσαι.
Κοντοστεκεσαι, ξεροκαταπινεις,
η καρδια σου παει να σπασει.
Νομιζεις οτι θα εκραγεις.
Ζεστενεσαι και βηχεις.
Σιγα σιγα χανεται και εσυ πρεπει να κανεις κατι.
Ο πολεμιστης, σκεφτεσαι, οταν θελει κατι εχει το θαρρος να το κανει.
Ετσι και εσυ σαν πολεμιστης πρεπει να το κανεις.
Το εκανες και τωρα εισαι ηρεμος
και χαρουμενος, ευχαριστημενος απο τον εαυτο σου
που βρηκε τη δυναμη που ειχες μεσα σου.

I got my head in the clouds and I kiss the dirt

"Μαμααα, εχει ζεστο νερο;" "Ναι Ελευθερια εχει!"
Ενα ζεστο μπανιο ειναι οτι πρεπει για να ξεκινησει η μερα σου καλα.
Φτιαχνεις μια playlist με τα αγαπημενα σου τραγουδια και μιας που εφυγε η μανα σου με την αδερφη σου
θα βαλεις τερμα τη μουσικη και θα κανεις μπανιο με ανοιχτη την πορτα!
Μπαινεις στο μπανιο ακουγοντας The Kills. Χαιρεσαι χωρις λογο.
Σιγοτραγουδας ενω βαζεις αφρολουτρο στο σφουγγαρι "i am a fever am a fever i aint born typical..."
Κοιταζεσαι στον καθρεφτη που ειναι απεναντι σου.
Το νερο κρυωνει και νευριαζεις.
Αυτο ηταν που ειχε ζεστο νερο?
Βγαινεις εξω με μισοξυρισμενο ποδι και το μισο σου σωμα με σαπουναδες.
Παιρνεις το μπουρνουζι ανοιγεις καλοριφερ γιατι κρυωνεις και θερμοσιφωνα για να ζεσταθει το νερο.
Καθεσαι στον υπολογιστη και γραφεις στο blog σου.
Ξερεις οτι σε λιγο θα ερθουν ολοι στο σπιτι.
Εισαι και αρρωστη. Αλλα δεν σε ενδιαφερει. Το βραδυ εχεις να βγεις.
Και θα περασεις ωραια.
Αυτος ειναι ο στοχος σου.

He'll be wearing out my shoes

    Χωρις να το θελω κοιτω τις παλιες φωτογραφιες μου. Αναμνησεις πανε και ερχονται με ενα μονοχα "κλικ" του "ποντικιου" μου.
     Σβηνω αναμνησεις.
     Προσθετω κι αλλες.
     Σταματαω! "Τι στο διαολο ειναι αυτο;"
Εκει βλεπω εσενα, ψαχνω να βρω τι κανεις, ψαχνω να βρω τις αναμνησεις σου. Τις βρηκα.
     Παγωνω.
Ηξερα το πως θα συνεχιζοταν η ζωη σου.
     Γελαω δυνατα. Νιωθω οτι φλεγεται το σωμα μου. Ακουμπαω τα χερια μου στο προσωπο μου
και αισθανομαι τοση ευτυχια.
     Μετα απο ολην αυτην την ανασκαφη δεν νιωθω οπως πριν.
     Εισαι ευτυχισμενος νομιζω.
     Μαλλον δεν ημουν εγω αυτη που θα σε εκανε να νιωθεις ετσι.
Δεν με πειραζει. Αλλαξαν πολλα απο τοτε.
     Η αγαπη εφυγε και στη θεση της ηρθε η αδιαφορια. Δεν σε σκεφτομαι.
     Το μονο που σκεφτηκα οταν σε ειδα ηταν το ποσο με αηδιαζεις.
Αλλα τωρα τιποτα. Και αυτο με κανει πολυ πιο δυνατη απο εσενα.
     Εφυγα απο σενα. Ενα ακομη γρηγορο "κλικ" με απομακρυνε απο σενα μια για παντα.
     Ηρεμια, ησυχια, γαληνη και μουσικη.
Ετσι νιωθω τωρα, ακουγοντας Wearing out my shoes και πινοντας σοκολατα...

Εκεινες οι νυχτες.

  Ειναι απο εκεινα τα πρωινα που ξυπνας χαρουμενη και ζαλισμενη στον καναπε της φιλης σου με μουτζουρωμενη μουρη απο το eyeliner. Ειναι απο εκεινα τα πρωινα που δεν ειναι πρωινα γιατι ειναι μεσημερια. Ειναι απο εκεινα τα μεσημερια που σηκωνεσαι και φτιαχνεις τοστ και πινεις γαλα με HEMO (HEZO)
  Ειναι απο εκεινες τις νυχτες που γυρνας σε αυτην την πολη και αισθανεσαι τελεια. Ειναι απο εκεινες τις νυχτες που τραγουδας και χορευεις τραγουδια που ουτε στα πιο κρυφα σου ονειρα δεν θα τραγουδαγες και δεν θα χορευες. Ειναι απο εκεινες τις νυχτες που τα πειραγματα των περαστικων - που δεν τα αντεχεις - σου φαινονται αστεια.
  Και μετα απο ολα αυτα που ειδες ακομα δεν μπορεις να ξερεις τι ειναι και τι κανει ο καθενας στη ζωη του. Και δεν χρειαζεται να ξερεις. Δεν σου πεφτει λογος στην τελικη.
  Ειναι μια ακομη γλυκεια αναμνηση απο τις τελευταιες νυχτες των εφηβικων σου χρονων.