Ο κυκλος

Και όταν πάλι μόνη βρίσκομαι
Και όταν τα αστέρια σβήνουν
Οταν οι ανθρωποι φευγουνε
και αληθινα με αφηνουν
Εσύ θα εισαι εκει να με ακους και να με νιωθεις
Γιατι εσυ εισαι φαρμακο μες της ψυχης τα βαθη
Και τωρα ζαλισμενη
και απο τον κοσμο πικραμενη
σε σενα παλι ερχομαι για με βοηθησεις
Εσυ ξερεις πως θα το κανεις
πως θα με συνεπαρεις,
-οχι για πολυ βεβαια-
Τοτε η μερα ερχεται και παιρνει
ολη την πικρα μεχρι να ρθει
το δειλινο που θα την φερει πισω.

My love will be your food.

Και τώρα μείναμε εμείς οι δυο

μέσα στο πλήθος.

Να κάθομαι και να σε κοιτάω σαν υπνωτισμένη

να θέλω τόσο να σου μιλήσω

Μα..

Στάθηκα εκεί όρθια να κρυώνω

χωρίς να το καταλαβαίνω όμως.

Οι αισθήσεις μου με εγκατέλειψαν.

Μπορούσα 

μόνο

να βλέπω εσένα και να ακούω το γέλιο σου

να βλέπω τα μάτια σου.

Μέσα από αυτά τα γυαλιά .

Τα βρεγμένα σου μαλλιά λαμπύριζαν στο σκοτάδι

και το πρόσωπο σου φωτιζόταν 

μπορούσα να διακρίνω και τα γένια σου.

Με το τυχαίο άγγιγμα σου ανατρίχιασα.

Όπως γίνεται κάθε φορά που σε βλέπω.

Μου έδωσες δύναμη για να προχωρήσω 

μέχρι την επόμενη φορά που θα σε δω.

Η χαμενη τριλια.

Εκεινη καθεται ακινητη, σε μια καρεκλα
Δεν προσεχει τι λενε οι αλλοι, ουτε θελει.
Ζει στον δικο της κοσμο.
Σκεφτεται, ονειρευεται, φανταζεται.
Απο εκει αντλει την ενεργεια για να συνεχισει να ζει
σε αυτον τον κοσμο.
Ονειρευεται εκεινον
σκεφτεται οτι μιλανε, οτι τραγουδανε μαζι
οτι κανουν ερωτα
οτι την αγαπαει.
Αυτος δεν την ξερει καλα και δεν θα την γνωρισει
αυτο ομως δεν την εμποδιζει στο να παψει να τον σκεφτεται.
Ακουει την φωνη του και ανατριχιαζει
βλεπει το προσωπο του και ταραζεται
οπως ταραζει μια βαρκα τα γαληνια νερα μιας λιμνης.
Η καρδια της εχει σπασει απο τους τοσους χτυπους.
Προσπαθει να γραψει για αυτον.
Δεν της αρεσει οπως γραφει ομως
Ειναι ευαισθητη και βρισκει την ομορφια σε καθε τι παραξενο
δεν ειναι και πολυ ομορφη, αλλα Αυτος θα την αγαπησει.
Κλαιει, στεναχωριεται για τον εξω κοσμο
κλαιει και για τον εαυτο της.

(Αλλα ποιος θα την καταλαβει;)

Οι σχεσεις ειναι φαγητα.

Πινοντας καφε, με μια παρεξενη μουσικη αρχισα να σκεφτομαι τα λαχανικα στο ψυγειο και γενικα τα φαγητα που υπαρχουν σε αυτο. Και που εφτασα?
Οι σχεσεις ειναι σαν τα τροφιμα. Οσο τα εχεις φρεσκα ειναι ωραια. Οσο τα εχεις στην συντηρηση παει και δεν παει, αλλα οταν σαπιζουν πρεπει οπωσδηποτε να τα πεταξεις.
Περιεργος συλλογισμος αλλα και συναμα αληθινος.

ΤΩΡΑ Κ44

Εδω και δύο περιπου μερες ολο παω να γραψω κατι και ολο κατι γινεται. Τη μια πεθαινει το pc την αλλη πιανω την μπαρλα με τη μανα κ.ο.κ. Πρεπει να γραψω γρηγορα γιατι θα ξαναπεθανει το pc φορ σουρ. Χτες ηταν μια φοβερη μερα. Ολα πηγαν καλα. Αρχικα εγραψα λογοτεχνια 17 και κωλοχαργκα οσο δεν παει. Πηρα τη βαφη για τα μαλλια μου επιτελους και επειτα ακολουθησε ενα ωραιο απογευμα με τον Τ. Γυρισαμε ολη την Αθηνα με τα ποδια και κατσαμε σταρμπακς στο Πανεπιστημιο. Το Σκωτσεζικο κεικ σοκολατας ηταν τελειο. Και η σοκολατα του Τ. επισης. Ηταν ωραια γιατι οταν θελαμε να παρουμε καποιο μεταφορικο ερχοταν κατευθειαν. Πολυ καλη φαση. Φτασαμε Γκαζι στο ΤΩΡΑ Κ44 οπου θα επαιζαν οι BLEEZE. Απο καιρο ηθελε να τους ακουσει ο Τ. Μολις μπηκαμε μεσα τρελαθηκαμε. Λες και πηγαινες σε garage rock party. Πολυ καλη φαση. Τελειωσε το live, πηγα σπιτι, ξυπνησα αρρωστη, δεν πηγα σχολειο και ουτε θα παω φροντηστηριο. Το μονο που μου την εσπασε ηταν που ολοι καπνιζανε δεν ξερω γιατι αλλα αυτοι γινονται ολο και πιο πολλοι. Μοδα εγινε ρε φιλε? Οπως και κατι γυαλια "μυωπιας", εγω πιστευω οτι τα φορανε για την poseria. Anyway, λεπτομεριες. Εγω περασα καλα και ας ειμαι σκατα τωρα. Και δεν εσβησε και το pc.

Κοψε το χερι

Aκουγοντας τη μελωδια που σε γεμιζει
Σε ανατριχιαζει και σε ζαλιζει
Ακουμπας το παγωμενο χερι σου
Στο ζεστο σου στηθος
Ακους τους χτυπους
της καρδιας σου
Θες να χορεψεις
Να αναστεναξεις εντονα
Με κλειστα τα ματια
Και ανοιχτο το στομα
Να αφησεις τον εαυτο σου ελευθερο
Μια δυναμη σε κινει
Σε αφηνει εκει
Να σε κραταει κατω
Στον αορατο βαλτο
Προσπαθεις να ξυπνησεις
Η μουσικη ομως δεν σ αφηνει
Αγγιζεις το προσωπο σου
Και νιωθεις πονο
και φοβο
και δεν ξερεις τι ζητας
Σε αυτον τον κοσμο
που τριγυρνας
Αλλα εσυ γνωριζεις
ενα στοιχειο στη ζωη
Και αυτο ειναι η αγαπη η παντοτινη.

"Cya later aligator"

Λιγο πριν φυγω και παω στο ΚοοΚοο (απο καιρο ηθελε η μανα μου να παμε) νομιζω πως προλαβαινω να γραψω κατι εντελως στα γρηγορα. TΩΡΑ ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΠΟΙΟΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΑΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. (Μιλαω για σενα που σε πληγωσα.) Αλλα αυτα τα πραγματα τα καταλαβαινεις αργοτερα και ειναι αργα τοτε! Σημερα λοιπον εδιωξα απο την ζωη μου τα σκουπιδια, τα παρασιτα που ζουσαν εις βαρος μου και που μου προκαλουσαν θλιψη. Και νιωθω ομορφα, νιωθω οτι τελικα μας μπηκε καλα το '11. Χαιρομαι που μετανιωσα για τα λαθη μου και χαιρομαι που αναγνωριζω πλεον τους αληθινους ανθρωπους και αυτους που αγαπησα πραγματικα. Αντε "ΞΟΥ" λοιπον απο την ζωη μου αγαπητε μου και πολυ σε ανεχτηκα. Ειμαι ελευθερη πια για δω ποια ειμαι και τι θελω. Και ορκιζομαι οτι τετοια ατομα δεν θα ξαναμπουν στη ζωη μου για κανενα λογο. Aς τελειωσει αυτη η χρονια, μονο αυτο θελω. Και μετα ηρεμια και χαλαρωση. Λοιπον πρεπει να φυγω τωρα εχω να παω να ακουσω Μπαλαφα (?)
Aδιός σκουπιδός