Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

I wanna tell you that i'm not sleeping

Μεσα σε ξενες αγκαλιες δεν αναζηταω να σε βρω, γιατι ξερω οτι δε θα εισαι εκει.
Στα ονειρα μου μονο μπορω να σε βρω. Στα ονειρα και στις μικρες καθημερινες στιγμες που σε βλεπω ενω διαβαζω.

Μεσα απο τα ματια μου μπορεις να δεις πως ειμαι. Μπορεις να καταλαβεις πως αισθανομαι.
Ειναι τα δακρυα καφτα και το παραπονο στο προσωπο μου ζωγραφισμενο.

Ολο μου το ειναι φευγει απο την καρδια μου και αποτυπωνεται σε αυτην εδω την εικονικη σελιδα.
Καθε που πατω ενα πληκτρο ενα "τακ" ακουγεται.
Ενα "τακ" που με ταραζει, που θελει να με κανει λυπημενη.

Τα ματια χαμηλωνω και προσπαθω να βρω τι λαθος εκανα και τι λαθος κανω.
Ξεροκαταπινω και συνεχιζω να γραφω ακουγοντας τα βηματα καποιου περαστικου να πλησιαζουν.
Εισαι μεσα σε καθε μου ανασα, καθε μια που φευγει σε θυμιζει.

Λεξεις σκορπιες, αισθηματα αραδιασμενα εδω κι εκει, προτασεις ασυνδετες μεταξυ τους.
Κι ομως αυτα ειμαι εγω. Ειναι αυτα που αισθανομαι.
Και τρομαζω στη σκεψη οτι τρελαινομαι.

Εισαι στ' αληθεια τοσο υπεροχος, τοσο αληθινος, τοσο ομορφος.
Που δεν μπορω να σε ξεχασω.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Paradise Circus

Δεν ξερω αν ισχυει, αλλα αισθανομαι τοσο χαμενη στη ζωη μου.
Τοσο λουζερ.
Εχω απλα αποτυχει σε ολα.
Και δε ξερω γιατι.
Ενω οι περισσοτεροι εχουν παει να γραφτουν στις σχολες τους, αυτοι που περασαν αλλου εχουν φτιαξει ηδη το σπιτι τους εγω θα δωσω για δευτερη φορα γιατι οι σχολες που επελεξα δεν επεσαν οσο επρεπε και δεν εγραψα και οσο ηθελα. Πραγμα που με ενοχλησε απιστευτα παρα πολυ, γιατι μου εχουν παει ολα στραβα και περιμενα μια σανιδα σωτηριας.
Πρεπει να το παρω αποφαση και γινω πιο δυνατη, να αποκτησω πειθαρχια και να σταματησω να κλαιω.
Να μην αφηνω τα δαιμονια να μπαινουν μεσα μου και να με τρωνε.
Να παρω αποφαση οτι δε ζειτε πια και οτι δε θα σας ξαναδω.
Πρεπει να κοψω το ιντερνετ.
Πρεπει να κανω ολα αυτα και ακομα παραπανω.
Αλλιως δε με βλεπω καλα, καθολου καλα.

Βλεω φωτογραφιες σας και μου φαινονται παραπονεμενα τα προσωπα σας.
Δεν ξερω τι σκατα παιζεται σε αυτη τη ζωη.
Δε ξερω για ποιο γαμημενο λογο γαμιεται ετσι η ζωη μου.
Οταν σκεφτομουνα καθως περπατουσα πριν 7 μηνες οτι δε θελει να πεθανει ο παππους μου το εννοουσα.
Και εσυ τον πηρες.
Και οχι μονο αυτον.

Και η μανα μου δεν με παει σε ψυχολογο.

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Scripta manent.

Αισθανομαι τοσο περιεργα.
Η αδερφη μου πηγε λυκειο.
Το λυκειο μας αν και δημοσιο ειναι καλυτερα και απο ιδιωτικο μη σου πω.
Αψογοι καθηγητες, με ελαχιστες εξαιρεσεις, νεο κτηριο με θεα στη θαλασσα, τεραστιο προαυλιο.
Οχι σαν κατι πειραματικα/κλουβες που εχω δει π.χ Ραλλιος, ή οπως και να το λενε.
Sorry κοριτσια (ειναι θηλεων) αλλα αυτο δεν ειναι σχολειο, και ενας οροφος δεν ειναι προαυλιο.
Το λυκειο μου λοιπον ειναι τελειο χωρις υπερβολες.
Φετος ομως απο οτι ακουσα αλλαξαν τα πραγματα.
Εφυγε η διευθυντρια, μια τοσο καλη και ακακη κυρια, και στη θεση της μπηκε ενας οχι κακος ανθρωπος αλλα δεν κανει ρε παιδι μου για διευθυντης.
Δεν υπαρχουν βιβλια, προβλημα σε ολα τα σχολεια απο οτι ακουγεται.
Πραγμα που με θλιβει.
Χωρις βιβλια πως θα διαβασεις; Χωρις τετραδια πως θα γραψεις;
Κανενα laptop και κανενα notebook δε μπορει να αντικαταστησει ενα κομματι χαρτι.
ΤΕΛΟΣ. 
Δε σηκωνω κουβεντα.
Καλη η τεχνολογια αλλα πρεπει να βαζουμε καποια ορια.
Δεν ξερω αν oι gadgetακιδες γουσταρουν τετοια φαση αλλα πραγματικα OXI.
Ποτε δεν ηταν σωστη η παιδεια στην Ελλαδα αλλα υπαρχουν και χωρες χωρις καθολου παιδεια.
Ε πλεον και εμεις ετσι θα γινουμε.
Οταν ακους να λενε " θα διαβαζεται ανα ομαδες γιατι δεν εχουμε βιβλια" τι μπορεις να πεις;
Ωραια θα παρει ο καθενας απο μια σελιδα ενος βιβλιου και μετα ενα απολυτηριο λυκειου και θα χαιρεστε που δεν διαβαζατε και που λουφαρατε και τελειωσατε στο αψε σβησε.
Δεν ξερω αν σε καποιους αρεσει αυτη η κατασταση αλλα προσωπικα μου εχει κατσει παρα πολυ βαρια.
Εμενα μου φαινεται οτι ειναι η αρχη του τελους.

Εσας;;;

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Ανν Γουελτερ

                                                                       Κεφαλαιο 2

Το σπιτι ηταν πετρινο, φτιαγμενο απο ενα περιεργο, ευθραυστο υλικο. Τα πατωματα ηταν ξυλινα και καθολου καλα διατηρημενα. Μπορουσε να διακρινει ο καθενας πως ηθελαν επιγοντως αλλαγμα, αφου ειχαν φουσκωσει απο μια πλημμυρα που ειχε γινει πριν γεννηθει η Ανν. Οι τοιχοι ηταν καλυμμενοι με μια αρκετα φθαρμενη ταπετσαρια. Ηταν κοκκινη με γκριζες ριγες, που δυσκολα τις διεκρινε καποιος λογω της σκονης οπου υπηρχε.
 ( Πριν 21 χρονια αυτη η ταπετσαρια ηταν φωτεινη και το ζωηρο κοκκινο κυριαρχουσε μεσα στο σαλονι υπο το φως των χρυσαφενιων κεριων. Μια ευωδια σε επαιρνε απο τη μυτη καθως ανοιγες την πορτα και σε πηγαινε στην κουζινα οπου συχνα  η Λορα Τσεκινς Γουελτερ,η μητερα της Ανν, εφτιαχνε λαχταριστα εδεσματα. Παντου υπηρχε ζωντανια και ζεστασια )
Οι σκαλες τωρα ηταν και αυτες ξυλινες και την διακοσμουσαν πολλοι πινακες απο διαφορετικες χωρες. Ηταν πινακες που εφερνε μετα απο καθε ταξιδι ο Αντριου Γουελτερ, λαφυρα συνηθιζε να τα λεει με ενα χαμογελο επιτυχιας στην Ανν αφου της διηγουνταν τις μαχες που εκανε για να τους παρει.
Στην πραγματικοτητα βεβαια ο Αντριου τους αγοραζε απο πλανοδιους μικροπωλητες στη μιση τιμη καθως ηταν κλεμμενοι. Ηθελε ομως να φαινεται μεγαλος και τρανος στα ματια της αγαπημενης του κορη.
Στην Ανν αρεσε το σπιτι. Αν και ηταν παλιο της αρεσε πολυ. Απολαμβανε τη θεα της λιμνης και την ζεστασια απο το τζακι που υπηρχε διπλα απο τον μικρο μπορντο καναπε. Εξαλλου δεν ειχε και αλλη επιλογη. Παντα θα την εβλεπες με ενα βιβλιο στο χερι. Της αρεσε να διαβαζει, την ταξιδευε μακρια, εβλεπε μεσα απο τις λεξεις τον εξω κοσμο που της ηταν τοσο αγνωστος.
Ολα τα κτηρια λεον στο Luss ηταν ετσι, πιο καλοδιατηρημενα βεβαια αλλα το μοτιβο που ακολουθουσαν οι χτιστες ηταν το ιδιο. Ενα χωριο με γκριζο-καφε σπιτια και ψηλες μαυρες κορφες απο τις σκεπες. Ακομα και η εκκλησια ετσι ηταν μονο που την διακοσμουσε ενα μαυροασπρο μεγαλο ρολοι κοντα στην κορφη της σκεπης.

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Ανν Γουελτερ

                                                             Κεφαλαιο 1
Αναμεσα στα βουνα της Σκωτιας υπαρχει ενα χωριο. Δεν ειναι πολυ γνωστο καθως ειναι περιφραγμενο απο βουνα απ την μια πλευρα και απο την αλλη υπαρχει μια λιμνη. Loch Lomond το ονομα της. Το χωριο αυτο λοιπον λεγεται Luss, αν και καποιοι το αποκαλουν "σκοτεινο χωριο". Αυτο γινεται εξαιτιας του φωτος του ηλιου. Τα βουνα αυτα κρυβουν τον ηλιο, με αποτελεσμα να υπαρχει παντα χαμηλοτερη φωτεινοτητα απο οτι σε αλλα μερη.
Σε αυτο το γραφικο λοιπον χωριο ζουσε με την οικογενεια της η Ανν Γουελτερ.
Η Ανν ηταν εννεα χρονων, με μακριες χρυσαφενιες πλεξουδες και γκριζα ματια, οπως του ουρανου αφου  ειχε συχνα συννεφια. Αδυνατη και αδυναμη. Παντα κλεισμενη στον εαυτο της η Ανν, συνηθιζε να μενει σπιτι και να κοιταει απο το παραθυρο τη λιμνη. Δεν ειχε και πολλους φιλους, διοτι δεν πηγαινε σχολειο. Ετσι δεν ειχε επαφες με τον εξω κοσμο.
Η μητερα της ειχε ενα μικρο φουρνο οπου δουλευε εκει και η μεγαλυτερη αδερφη της Ανν, η Λουνα. Η Λουνα ηταν πολυ κοινωνικη και εχαιρε ακρας υγειας. Ηταν προκομμενη οπως συνηθιζε να λεει η μητερα της χαμογελωντας με καμαρι.
Ο πατερας της Ανν ταξιδευε συνεχως για να μπορει να συντηρει την οικογενεια του που αγαπουσε αλλα δυστυχως δε μπορουσε να ειναι κοντα της. Η Ανν του ειχε μεγαλη αδυναμια. Ηταν ο μονος της φιλος, της διαβαζε βιβλια διπλα απο τη φωτια και της αγοραζε οποτε ειχε παραπανω χρηματα φορεματα για να την κανει χαρουμενη αλλα και για να αναπληρωσει το κενο που ενιωθε οταν την αφηνε σπιτι για μηνες. Ηταν ευτυχισμενη που ειχε εναν τοσο καλο φιλο που την αγαπουσε.
Μα παντα σαν εφευγε, η μοναξια γινοταν ο καλυτερος της φιλος.